Wołam w ciszy, kiedy miasto śpi, słowa lecą jak cień — tną jak dym. Fałsz na ustach, jadowity ton, każde zdanie jak nóż — prosto w skroń. Nie ufam już ich obietnicom, uśmiech — a za nim ukryte zło. Mówią jedno, robią drugie wciąż, język ognia — pali każdy most. Gdzie mam iść? — powiedz gdzie? Gdzie jest prawda w tym śnie? Strzały lecą — prosto we mnie (ej) Węgle tlą się — w środku, we mnie (ej) Ja chcę pokój — oni wojnę (wojnę) Ja chcę pokój — oni wojnę (wojnę) Obcy świat, obce twarze, obcy dom, żyję długo między nimi — tracę ton. Moja dusza chce już ciszy, chce już tchu, poranek bez krzyku, bez tych słów. Oni krzyczą, oni pchają w ogień mnie, ja wybieram drogę światła — nie chcę źle. Każdy krok to jak walka o sens, ale wiem, że nie jestem tu sam — nie. Gdzie mam iść? — powiedz gdzie? Gdzie jest światło w tym śnie? Strzały lecą — prosto we mnie (ej) Węgle tlą się — w środku, we mnie (ej) Ja chcę pokój — oni wojnę (wojnę) Ja chcę pokój — oni wojnę (wojnę) Ty — moja skała, kiedy tracę grunt, Ty — mój kierunek, kiedy nie mam dróg. Ucinasz burzę, kiedy rośnie krzyk, prowadzisz mnie przez noc — aż po świt. Wołam w noc — słyszysz mnie Wołam w noc — prowadzisz mnie
