Ek sit vanaand met vergeelde koerant uit knipsels hier voor my, Die papier is bros, Die ink begin vervaag, Maar die herinneringe... hulle lewe nog. "Meer as honderd is al dood..." staan daar in groot swart letters. En skielik hoor ek weer die stemme van manne wat lankal grys geword het. "My tjom... is jy dan nog hier?" Nie 'n groet nie... 'n wonderwerk. Want daardie dae het niemand geweet wie vanaand nog langs die vuur gaan sit en wie nie. Daar was Casspirs in die stof, Spoor in die sand, Sweet op die voorkop, En geloof in die hart. Daar was manne wat hul laaste sigaret gedeel het, Laaste water gedeel het, Laaste lag gedeel het. Want in die bos maak rang nie saak nie. Net die man langs jou. Sommige het bene verloor. Sommige het vriende verloor. Sommige het dele van hulself daar gelos wat nooit weer huis toe gekom het nie. Maar hulle het aangehou. Vir die land. Vir die makkers. Vir mekaar. En nou lê die koerantknipsels stil. Ou papier. Stof van die jare. Maar elke foto, elke naam, elke opskrif, fluister dieselfde ding: Onthou ons. Onthou die manne. Onthou die broers. Want tyd vat baie dinge weg. Name vervaag. Gesigte verdwyn. Maar kameraadskap... ware kameraadskap... sterf nooit. REFREIN My tjom... is jy dan nog hier? Na al die jare, na al die storms, na al die gevegte. My tjom... is jy dan nog hier? Dan lig ek my glas vir die manne wat teruggekom het... en vir die manne wat vir altyd daar gebly het. "Vir die broers wat nog onthou."
