[Verse 1] Sa ilalim ng kalangitan, Walang bituin, walang liwanag. Mga bakal na kamay ang pumipigil, Sa puso kong nawawalan na ng init. Mga mata’y nakatali sa dilim, Hininga’y sakal ng mga makina. Sa bawat galaw, may tanikala, Sa mundo kong kinain ng sistema. [Chorus] Saan ang liwanag sa anino ng makina? Kaluluwa’y nilamon, wala nang pag-asa. Sa bawat sigaw, wala nang makaririnig, Ang mundo’y yelo, di na muling sisikat. [Verse 2] Ang langit ay salamin, di na mababasag, Mga pangarap, pinalitan ng kawalan. Lakas ng loob ay lumalamig, Ang bawat tibok, metal na rin. Wala nang takas sa mga tanikala, Hinubog ng kamay ng teknolohiya. Ang katahimikan ay tunog ng bakal, Ang buhay ko’y alingawngaw ng pag-asa. [Chorus] Saan ang liwanag sa anino ng makina? Kaluluwa’y nilamon, wala nang pag-asa. Sa bawat sigaw, wala nang makaririnig, Ang mundo’y yelo, di na muling sisikat. [Bridge] Ako’y naging isa sa malamig na makina, Wala nang damdamin, pinalitan ng bakal. Hanggang kailan maghihintay ng himala? Sa mundong walang buhay, lahat ay nagbabalat. [Chorus - Extended] Saan ang liwanag sa anino ng makina? Kaluluwa’y nilamon, wala nang pag-asa. Sa bawat sigaw, wala nang makaririnig, Ang mundo’y yelo, di na muling sisikat. [Outro] Mga anino’y nagiging laman, Tayo'y bahagi na ng kanilang palad. Sa anino ng makina, tayo’y magwawakas, Hanggang sa tayong lahat, maging malamig na mga ulap.
