آسمونم بی ستاره ست زندگیم پر از دوباره ست دلم از گذشته مبهوت دنبال یِ راهِ چارَست دلِ شبها رو شکستم به دروغ دل نبستم گَشتم و گَشتم تا آخر دل به چشمایِ تو بَستم گفتی خونت کَهکِشونه دادی از اونجا نشونه گفتی عاشقِ اونایی که صفا تو قلبشونه بی ریا وُ با محبت دلمو دادم چه راحت غافل از اینکه نقابه اونی که زدی به چهره تویی که پایَش نبودی چرا قلبمو ربودی نشون از جایی می دادی که خودت اهلش نبودی
