(INTRO — noc, która próbuje wygrać): Ciemność uczy nas strachu… Milczenie — zwątpienia… Ale niebo zawsze zostawia jeden znak dla tych, którzy idą dalej. (ZWROTKA I — kiedy nic nie świeci): Ludzie gaszą okna domu, wiatr zagarnia ślady dróg. Każdy patrzy tylko w ziemię, jakby bał się spojrzeć w noc. I wtedy Ona zapala się jak bunt przeciwko zwątpieniu. Mówi: „Pójdź za mną, bo ja wiem dokąd idziesz.” (REFREN — głos, co nie ustępuje): Ostatnia Gwiazda — biegnie przez mrok silniejsza niż każdy cień. Ostatnia Gwiazda — woła wysoko: „Nie bój się! To jeszcze nie koniec!” (Chór): Lux — victoria! Nadzieja nie milknie, gdy walczysz o światło! (ZWROTKA II — próba wiary): Droga kamienna jak zwątpienie, serce ciężkie jak żal ludzi. Noc szepcze: „Upadnij, zostań!” ale ona świeci mocniej… Bo wiara nie jest uczuciem — jest krokiem naprzód bez gwarancji. Jest dłonią wyciągniętą w ciemność i pewnością, że ktoś ją chwyci. (REFREN 2 — jeszcze wyżej, z chórem): Ostatnia Gwiazda — rozcina noc! Jaśniej niż krzyk o pomoc! Ostatnia Gwiazda — prowadzi serca tam, gdzie Miłość zwycięża strach! (Chór): Stella dux! Stella spes! Światło nie upada! (MOST — wołanie serca): Gdy zgasną wszystkie inne blaski — pozostaje ta jedna… niewzruszona… wierna aż po świt. (ZWROTKA III — zwycięstwo): Noc traci siłę, bo człowiek podniósł wzrok. Wschodzi dzień, którego nikt nie zatrzyma — bo znalazł drogę w niebie. A ta gwiazda, co prowadziła — powoli znika w światłości… Jej misja spełniona. Światło jest domem. (REFREN FINAŁOWY — triumf chóru i orkiestry): Ostatnia Gwiazda! — wygrywa z nocą! Wstaje dzień, co nie zna lęku! Ostatnia Gwiazda! — znak zbawienia! Ziemia spotyka się z niebem! (Chór): Gloria — Victoria! Gdy wiara prowadzi — światłość wraca! (CODA — światło w oczach): Spójrz w górę… Ona wciąż tam jest. To prawda która jaśnieje.
