
தங்கை என் பக்கத்தில் இல்லையே இன்று, தடித்த இருண்ட வானில் தனிமை என்னை நுழைந்தது. அவளது சிரிப்பும், பாட்டும், விழிகளின் நிழலும், என் உயிரில் ஓர் ஓசை போலே கலந்தது! “சின்னண்ணா!” என்ற அழைப்பு கேட்காது இனி, சிவப்புக் குவளை போல அவள் முகம் நெஞ்சில் விழி. மழை பொழியும் அந்த வானிலே அவள் ஓர் வானத்தீ, மனமொரு சுடுகாடாய் வெந்து கொண்டே போகுது! உலகம் எதற்கு இப்படி அடங்கா வலியை கொடுக்குது? ஓர் உயிரை எடுத்துச் சென்று, மற்ற உயிரை சோகமாய் விடுத்துது? ஆனால், என் தங்கை என் அருகில் இல்லை என்பதே அவள் என் உள்ளத்தில் என்றும் இருப்பதற்கான சத்தியம்! அவள் ஒரு சிறகான சிற்பி — என் கனவுகள் வரைந்தவள். இன்று அவள் இல்லை — ஆனால் என் எழுத்தில் வாழ்கிறாள், என் வார்த்தைகளில் நறுமணமாய்... அவள் நிழலில் என் கவிதை தொடர்கிறதே!

