
Στο τζάμι απ’ έξω όλη νύχτα έβρεχε,
Στο τζάμι απ’ έξω όλη νύχτα έβρεχε, κι ένας διαβάτης μοναχός εκεί έτρεχε. Ακόμα κι αν πάντα στους δρόμους βρέχει, μέσα απ’ το τζάμι ο καιρός δεν τρέχει. Στην παλιά γωνιά, σκυφτός καθόμουν, δίπλα μου μια σπασμένη καρέκλα· τα μυστικά μου σιωπηλά κλαιγόμουν, τυλιγμένος στην ξεφτισμένη κουβέρτα. Μες στο δωμάτιο φως ξαφνικά βγήκε, παράθυρο παλιό και χιλιομπαλωμένο, το τζάμι ραγισμένο και σπασμένο το βλέμμα μου σιωπηλά το βρήκε.

