Hij gaat voor me ook als ik blijf hangen in gisteren ook als mijn voeten niet meer willen gedachten mij villen en mijn of ons systeem mij verlaat. Hij gaat met me door water dat me optilt en tegelijk dreigt te breken door rivieren die fluisteren je bent te klein door mishandeling van gedachten die enkel kritisch kan zijn. Hij trekt me met liefde geen keten maar koorden onzichtbaar sterk, zacht als een adem die zegt aan hen die mij vermoorden Mijn hart keert zich om in Mij al mijn ontferming ontbrandt Breng liefde in mijn stad en land. Hij mag door me zo diep dat mensen schrikken en ik het zelf niet meer weet terwijl ik met een stick de tempel als profeet in rook zet terwijl ik schreeuw dat de wereld in vlammen opgaat. Hij mag het en alleen Hij hoort en ik ben niet overspoelen of verbranden zoals onkruid niet vergeet en je dat weet waneer Zijn stem vangt me op waar mijn adem stokt en in jouw diepten spreekt. Hij trekt me met liefde geen keten maar koorden onzichtbaar sterk, zacht als een adem die zegt aan hen die mij vermoorden Mijn hart keert zich om in Mij al mijn ontferming ontbrandt Breng liefde in mijn stad en land. En ik Ik loop weer niet op kracht maar op belofte en zwijg in tekenen en wonder dan...