เธอหายไปในคืนที่เงียบงัน ทิ้งเพียงคำถามไว้ในใจฉัน ไม่มีแม้แต่คำบอกลา เหลือเพียงน้ำตา...กับความจริง คืนที่เธอเดินจากไป ฉันยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทุกอย่างที่เคยมีความหมาย กลับกลายเป็นเพียงเรื่องที่เธอลืม ฉันยังเปิดประตูรอ เผื่อว่าเธอจะย้อนกลับมาเหมือนก่อน แต่ยิ่งรอ ยิ่งเห็นใจตัวเองสั่นคลอน เมื่อความจริงค่อย ๆ บอกว่าเธอไม่มา เพิ่งรู้ว่าคนหนึ่งคน อาจรักอีกคนจนหมดหัวใจ แต่สำหรับอีกคน... เราอาจไม่สำคัญเลย เพิ่งรู้วันนี้ ว่าฉันไม่ใช่คนที่เธอต้องการ ต่อให้รักเธอมากเท่าไร ก็ไม่มีความหมาย เธอทิ้งฉันไว้กับความทรงจำและคำถามมากมาย แล้วเดินกลับไป...หาใครคนนั้น เพิ่งรู้วันนี้ ว่าหัวใจเธอยังอยู่ที่เดิม ฉันจึงไม่มีทางเติมช่องว่างนั้นได้ ถ้าคนที่เธอยังรัก คือคนที่เคยทำเธอร้องไห้ คนที่ต้องเสียใจ...ก็คงเป็นฉัน ฉันเคยคิดว่าเราจะไปด้วยกัน เคยฝากความฝันไว้ในวันข้างหน้า ไม่เคยคิดว่าคนที่กุมมือกันมา จะปล่อยมือกันง่าย ๆ อย่างนี้ ฉันไม่ได้โกรธที่เธอเลือกเขา แค่เสียใจที่เธอไม่เคยบอกกัน ปล่อยให้ฉันรักเธออยู่ทุกวัน ทั้งที่หัวใจเธอนั้น...มีใครอีกคน ฉันเคยถามตัวเอง ว่าฉันทำผิดอะไร ทำไมรักที่ให้ไป ถึงไม่มีค่าในใจเธอ ฉันพยายามเป็นคนที่ดี เพื่อให้เธอได้เจอ แต่สุดท้ายคนที่เธอเลือก...ก็ไม่ใช่ฉัน เธอไม่ต้องอธิบาย ถ้าใจเธอตัดสินแล้ว ฉันจะไม่รั้ง ไม่ถาม ไม่ตามหาอีกต่อไป ขอบคุณทุกความสุขที่เคยเกิดขึ้นในหัวใจ ถึงตอนจบจะเหลือแค่ฉัน...กับน้ำตา วันนี้ฉันเข้าใจแล้ว ว่าความรักไม่ใช่เรื่องของคนสองคนเสมอไป บางครั้งเรารักเขาหมดใจ แต่เขากลับรักใคร...อีกคน เพิ่งรู้วันนี้ ว่าฉันไม่ใช่คนที่เธอต้องการ ต่อให้รักเธอมากเท่าไร ก็ไม่มีความหมาย เธอทิ้งฉันไว้กับความทรงจำและคำถามมากมาย แล้วเดินกลับไป...หาใครคนนั้น เพิ่งรู้วันนี้ ว่าหัวใจเธอยังอยู่ที่เดิม ฉันจึงไม่มีทางเติมช่องว่างนั้นได้ ถ้าคนที่เธอยังรัก คือคนที่เคยทำเธอร้องไห้ คนที่ต้องเสียใจ...ก็คงเป็นฉัน ไม่เป็นไร...ถ้าเธอเลือกเขา ฉันจะเลือกเดินออกมา เก็บรักของเราไว้เป็นความทรงจำ และจากวันนี้... จะไม่รอเธออีกแล้ว
