[mature woman slowly speaks] Ik ben niet weg, al lijkt het zo voor ogen die mij zoeken ik ben de wind die langs je gaat in stil geworden hoeken Ik ben de trilling in je stem wanneer je mij wil noemen ik ben het licht in vroege ochtend op vergeten bloemen Vergeet niet hoe ik heb gelachen hoe ik hier kon zijn dat alles wat ik was voor jou niet eindigt met de pijn Want als je stil wordt, heel even stil en niets meer hoeft te weten dan ben ik daar, zonder gewicht alsof ik nooit ben overleden [the woman now sings] Ik ben niet weg ik ben niet weg ik leef in wat je voelt en in de liefde die je niet verliest [a man answers, slowly singing] Waar jij gebleven bent, Arlette kan niemand mij vertellen de tijd zegt dat ik verder moet maar zwijgt in alle cellen De troon staat leeg, de deur blijft dicht je naam hangt op de muren en elke dag probeer ik jou een beetje te verduren Tamara kijkt, ze voelt hetzelfde maar zegt het niet zo hard wij dragen samen wat jij was in ons gebroken hart En soms, heel soms, in stille nacht lijkt alles even zeker alsof je nog gewoon bestaat maar net wat verder, lichter Maar ik leer leven met dat gat dat niemand kan herstellen want liefhebben betekent ook je verlies niet kunnen tellen Waar jij gebleven bent, Arlette dat blijft een open vraag maar in ons ga jij niet verloren je woont nog diep in ons [now the man and woman sing together] [woman:] Ik ben niet weg [man:] je bent niet weg [man and woman together:] we blijven samen bestaan In onze liefde en gevoel We blijven samen Zo lang een van ons nog leeft Arlette, dat blijft een open zin maar in ons ga jij niet verloren je woont nog diep in ons
