A Palmful of Ashes, Paternal Home... (by Siamanto)🔥ԱՓ ՄԸ ՄՈԽԻՐ, ՀԱՅՐԵՆԻ ՏՈՒՆ... (Սիամանթո)🔥

ARMATHORES

World Music, folk, Armenian ancient motifs and melodies

Ավա՜ղ, սպարանքի մը պես մեծ էիր և շքեղ,

ՈՒ ես` երդիքներուդ սպիտակ կատարեն,

Աստղածորան գիշերներու լույսին հետ,

Վարեն, ահեղավազ Եփրատին կ'ունկնդրեի...:

Արցունքո՜վ, արցունքո՜վ լսեցի որ ավերակ առ ավերակ

Քու լայնանիստ պատերդ իրարու վրա կործանեցին,

Սարսափի օր մը, կոտորածի օր մը, օր մը արյունի...

Զքեզ եզերող պարտեզիդ ծաղկըներուն վրա:

ՈՒ մոխրացա՜վ այն սենյակը կապույտ,

Որուն որմերուն ետև և գորգերուն վրա

Իմ երջանիկ մանկությունս կը հրճվեր,

Եվ կյանքս կ'աճեր և հոգիս իր տևերը կ'առներ...

Փշրեցա՞վ, ուրեմն, այն հայելին ոսկեծիր,

Որուն եթերային խորությանը մեջ,

Երազներս, հույսերս, սերերս և կամքս կարմիր,

Տարիներով, մտածումիս հետ, ցոլացին...:

ՈՒ բակին մեջ երգող աղբյուրը մեռա՞վ,

ՈՒ կոտրտեցա՞ն պարտեզիս ուռին և թթենին.

Եվ այն առվակը որ ծառերուն մեջեն կը հոսեր,

Ցամքեցա՞վ, ըսե', ո՞ւր է, ցամքեցա՞վ, ցամքեցա՞վ...

Օ', այն վանդակին կ'երազեմ հաճախ,

Որուն մեջ գորշագույն կաքավս, առավոտուն,

Արևածագին հետ և վարդի թուփերուն դիմաց,

Զարթնումի ժամուս` հստակորեն կը կարգճեր...:

Հայրենի՜ տուն, հավատա' որ մահես հետո,

Քու ավերակներուդ սևին վրա իմ հոգիս

Պիտի գա, որպես տատրակ մը տարագիր,

Իր դժբախտի երգն և արցունքը լալու...:

Բայց ո՜վ պիտի բերե, ո՜վ պիտի բերե, ըսե,

Քու սրբազան մոխիրեդ ափ մը մոխիր,

Մահվանս օրը, իմ տրտում դագաղիս մեջ,

Հայրենիքս երգողի իմ աճյունին խառնելու...

Ափ մը մոխի՜ր աճյունիս հետ, Հայրենի տուն,

Ափ մը մոխի՜ր քու մոխիրեդ, ո՜վ պիտի բերե,

Քու հիշատակե'դ, քու ցավե'դ, քու անցյալե'դ,

Ափ մը մոխիր... իմ սրտիս վրան ցանելու...:
++++++++++++++++++
Poem by SIAMANTO  (ATOM YARCHANYAN d.b. 15.08.1878)
26.08.1915: A victim of the Armenian Genocide, martyred on the path of exile.
*********************
A Palmful of Ashes, Paternal Home...  (by Siamanto) 
ԱՓ ՄԸ ՄՈԽԻՐ, ՀԱՅՐԵՆԻ ՏՈՒՆ...  (Սիամանթո)
by ARMATHORES
All Rights Reserved!!! Only for instrumental!!!
Copyright © 2025 
*********************
🔥EN  Tr. by Raffi Sarkissian.

Alas, you were as splendid and grand as a palace,
And from the summit of your rooftop,
Among the star-adorned night’s lights,
I listened to the torrents of the Euphrates below.
In tears, in tears, I heard that ruin among ruin
Your vast walls were overturned, one upon another,
Among the flowers of your garden that marked you.
A dreadful day, a day of carnage, a day of blood...
That blue room is now charred,
Behind whose walls and on whose carpets
My joyful childhood was enjoyed,
And my life flourished and my soul grew its wings...
Then, did my gold-framed mirror shatter?
Within whose celestial depth,
My dreams, hopes, loves and red desires,
Reflected for years, together with my thoughts...
Did the fountain singing in the court die?
Did the willow and mulberry trees split?
And that brooklet which flowed through the trees,
Did it wither? Tell me, where is it? Did it wither? Did it wither?
Oh, I often dream of that cage,
In which my gray partridge, in the morning,
Together with the sunrise and before the rose bushes,
Sang clearly during my waking hours.
Paternal home, believe that after my death,
My soul will fly over your black ruins
As an exiled turtledove,
To cry its song of misfortune and tears...
But who will bring, who will bring--tell me!--
A palm-full of ashes from your sacred ashes,
On the day of my death, to place in my coffin,
To mix with my ashes, that once sung of the fatherland...
A palm-full of ashes with my ashes, Paternal home,
Who will bring a palm-full of ashes from your ashes?
From your memory, your pain, your past,
A palm-full of ashes... to sow over my heart...
*********************
🔥FR

UNE POIGNÉE DE CENDRES, MAISON PATERNNELLE

Hélas ! Tu étais vaste et majestueux comme une forteresse,
Et moi, sous tes poutres blanchies à la chaux,
Aux nuits étoilées, j’écoutais l’Euphrate farouche
Mugir et murmurer à tes pieds…
En larmes, en larmes j’ai entendu
Tes larges murs s’effondrer l’un sur l’autre,
En un jour d’horreur, un jour de massacre,
Un jour de sang, sur les fleurs de ton jardin…
Et s’est consumée cette chambre bleue,
Où, derrière les tapis et les murs paisibles,
Mon enfance heureuse riait encore,
Et ma vie grandissait, et mon âme prenait forme…
S’est-il brisé, ce miroir doré,
Dans la profondeur éthérée
Où mes rêves, mes espoirs, mes amours et ma volonté rouge
Brillaient depuis des années avec mes pensées ?
La fontaine chantante dans la cour est-elle morte ?
Le saule et le mûrier de mon jardin sont-ils brisés ?
Et le ruisseau qui coulait entre les arbres,
S’est-il asséché ? Dis-moi, s’est-il asséché ?…
Ô maison natale, crois-moi — quand je mourrai,
Mon âme reviendra sur tes ruines noircies,
Tel un pigeon exilé,
Pour pleurer sa chanson et son malheur.
Mais qui viendra, dis-moi,
Porter une poignée de tes cendres sacrées,
Le jour de ma mort, dans mon cercueil en deuil,
Pour les mêler à la poussière de ton fils chantant ?
Une poignée de cendres avec mes restes, ô maison natale,
Une poignée de tes cendres — qui la portera ?
Ton souvenir, ta douleur, ton passé,
Une poignée de cendres... à semer sur mon cœur.
***********************
🔥RU

ГОРСТЬ ПЕПЛА, ОТЧИЙ ДОМ

Увы! Велик и величав ты был, как крепость,
А я — под белыми твоими сводами,
В ночах звёздных, слушал, как бурный Евфрат
Ревел и шептал у твоих подножий...
Со слезами, со слезами я слышал,
Как стены твои, одна за другой, рушились,
В день ужаса, в день резни, в день крови, —
На цветах сада, что обвивал тебя...
И в прах обратился тот голубой покой,
Где за коврами, за стенами тихими,
Мое счастливое детство играло,
И жизнь росла, и душа крепла в себе...
Разбилось ли, скажи, то зеркало — позолоченное,
В чьей эфирной глубине
Мои мечты, надежды, любви и алая воля
Годами, вместе с мыслями, сияли?
Умер ли источник, что пел во дворе?
Сломались ли в саду моём ива и тутовое древо?
И ручей, что меж деревьев струился,
Иссох ли он? Скажи, где он? Иссох ли, иссох?..
Отчий дом, поверь — когда я умру,
Моя душа вернётся на чёрные руины твои,
Как голубь изгнанный —
Плакать своей песней и слезой несчастья.
Но кто же принесёт, скажи,
Горсть твоего святого пепла
В день моей смерти — в мой печальный гроб,
Чтобы смешать с прахом поющего сына Отчизны?
Горсть пепла с моими останками, дом мой родной,
Горсть пепла из твоего пепла — кто принесёт?
Твою память, твою боль, твоё прошлое,
Горсть пепла... посеять на моё сердце...
************************
🔥JP

一握りの灰, 実家...

ああ、なんと壮大で荘厳だったことか、要塞のように。
私はその白い屋根の下で、
星の降る夜、荒れ狂うユーフラテスの
轟きとささやきを聞いていた……
涙で、涙で私は聞いた、
君の広い壁が次々と崩れ落ちるのを。
恐怖の日、虐殺の日、血の日に、
君を囲む庭の花々の上で……
灰となった、あの青き部屋、
静かな壁と絨毯の向こうで、
幸せな幼き日々が笑い、
命が育ち、魂が形を得た場所……
あの黄金の鏡は砕けたのだろうか、
その空の深みの中で、
私の夢、希望、愛、そして紅の意志が
思考とともに何年も輝いていたのに……
中庭で歌っていた泉は死んでしまったのか？
庭の柳と桑の木は折れたのか？
木々の間を流れていた小川は
乾いてしまったのか？　教えてくれ、乾いてしまったのか……
祖国の家よ、信じてくれ——私が死ぬ時、
私の魂はお前の黒く焦げた廃墟へ戻るだろう。
追放された鳩のように、
悲しみの歌と涙を流しに。
だが誰が運んでくれるのか、教えてくれ、
お前の聖なる灰を一握り、
私の死の日に、悲しみの棺に入れるため、
歌う息子の遺灰と混ぜ合わせるために？
私の遺骨と共に一握りの灰を、祖国の家よ、
お前の灰を一握り——誰が運んでくれる？
お前の記憶、お前の痛み、お前の過去、
一握りの灰を……私の心にまくために。

7222/7500

Poem by SIAMANTO (ATOM YARCHANYAN d.b. 15.08.1878) 26.08.1915: A victim of the Armenian Genocide, martyred on the path of exile. ************************** 🔥A Palmful of Ashes, Paternal Home... (by Siamanto) 🔥ԱՓ ՄԸ ՄՈԽԻՐ, ՀԱՅՐԵՆԻ ՏՈՒՆ... (Սիամանթո) by ARMATHORES Copyright © 2025 All Rights Reserved!!! Only for instrumental!!! ************************** Ա Ավա՜ղ, սպարանքի մը պես մեծ էիր և շքեղ, ՈՒ ես` երդիքներուդ սպիտակ կատարեն, Աստղածորան գիշերներու լույսին հետ, Վարեն, ահեղավազ Եփրատին կ'ունկնդրեի...: Բ Արցունքո՜վ, արցունքո՜վ լսեցի որ ավերակ առ ավերակ Քու լայնանիստ պատերդ իրարու վրա կործանեցին, Սարսափի օր մը, կոտորածի օր մը, օր մը արյունի... Զքեզ եզերող պարտեզիդ ծաղկըներուն վրա: Գ ՈՒ մոխրացա՜վ այն սենյակը կապույտ, Որուն որմերուն ետև և գորգերուն վրա Իմ երջանիկ մանկությունս կը հրճվեր, Եվ կյանքս կ'աճեր և հոգիս իր տևերը կ'առներ... Դ Փշրեցա՞վ, ուրեմն, այն հայելին ոսկեծիր, Որուն եթերային խորությանը մեջ, Երազներս, հույսերս, սերերս և կամքս կարմիր, Տարիներով, մտածումիս հետ, ցոլացին...: Ե ՈՒ բակին մեջ երգող աղբյուրը մեռա՞վ, ՈՒ կոտրտեցա՞ն պարտեզիս ուռին և թթենին. Եվ այն առվակը որ ծառերուն մեջեն կը հոսեր, Ցամքեցա՞վ, ըսե', ո՞ւր է, ցամքեցա՞վ, ցամքեցա՞վ... Զ Օ', այն վանդակին կ'երազեմ հաճախ, Որուն մեջ գորշագույն կաքավս, առավոտուն, Արևածագին հետ և վարդի թուփերուն դիմաց, Զարթնումի ժամուս` հստակորեն կը կարգճեր...: Է Հայրենի՜ տուն, հավատա' որ մահես հետո, Քու ավերակներուդ սևին վրա իմ հոգիս Պիտի գա, որպես տատրակ մը տարագիր, Իր դժբախտի երգն և արցունքը լալու...: Ը Բայց ո՜վ պիտի բերե, ո՜վ պիտի բերե, ըսե, Քու սրբազան մոխիրեդ ափ մը մոխիր, Մահվանս օրը, իմ տրտում դագաղիս մեջ, Հայրենիքս երգողի իմ աճյունին խառնելու... Թ Ափ մը մոխի՜ր աճյունիս հետ, Հայրենի տուն, Ափ մը մոխի՜ր քու մոխիրեդ, ո՜վ պիտի բերե, Քու հիշատակե'դ, քու ցավե'դ, քու անցյալե'դ, Ափ մը մոխիր... իմ սրտիս վրան ցանելու...: ++++++++++++++++++ Poem by SIAMANTO (ATOM YARCHANYAN d.b. 15.08.1878) 26.08.1915: A victim of the Armenian Genocide, martyred on the path of exile. ********************* A Palmful of Ashes, Paternal Home... (by Siamanto) ԱՓ ՄԸ ՄՈԽԻՐ, ՀԱՅՐԵՆԻ ՏՈՒՆ... (Սիամանթո) by ARMATHORES All Rights Reserved!!! Only for instrumental!!! Copyright © 2025 ********************* 🔥EN Tr. by Raffi Sarkissian. Alas, you were as splendid and grand as a palace, And from the summit of your rooftop, Among the star-adorned night’s lights, I listened to the torrents of the Euphrates below. In tears, in tears, I heard that ruin among ruin Your vast walls were overturned, one upon another, Among the flowers of your garden that marked you. A dreadful day, a day of carnage, a day of blood... That blue room is now charred, Behind whose walls and on whose carpets My joyful childhood was enjoyed, And my life flourished and my soul grew its wings... Then, did my gold-framed mirror shatter? Within whose celestial depth, My dreams, hopes, loves and red desires, Reflected for years, together with my thoughts... Did the fountain singing in the court die? Did the willow and mulberry trees split? And that brooklet which flowed through the trees, Did it wither? Tell me, where is it? Did it wither? Did it wither? Oh, I often dream of that cage, In which my gray partridge, in the morning, Together with the sunrise and before the rose bushes, Sang clearly during my waking hours. Paternal home, believe that after my death, My soul will fly over your black ruins As an exiled turtledove, To cry its song of misfortune and tears... But who will bring, who will bring--tell me!-- A palm-full of ashes from your sacred ashes, On the day of my death, to place in my coffin, To mix with my ashes, that once sung of the fatherland... A palm-full of ashes with my ashes, Paternal home, Who will bring a palm-full of ashes from your ashes? From your memory, your pain, your past, A palm-full of ashes... to sow over my heart... ********************* 🔥FR UNE POIGNÉE DE CENDRES, MAISON PATERNNELLE Hélas ! Tu étais vaste et majestueux comme une forteresse, Et moi, sous tes poutres blanchies à la chaux, Aux nuits étoilées, j’écoutais l’Euphrate farouche Mugir et murmurer à tes pieds… En larmes, en larmes j’ai entendu Tes larges murs s’effondrer l’un sur l’autre, En un jour d’horreur, un jour de massacre, Un jour de sang, sur les fleurs de ton jardin… Et s’est consumée cette chambre bleue, Où, derrière les tapis et les murs paisibles, Mon enfance heureuse riait encore, Et ma vie grandissait, et mon âme prenait forme… S’est-il brisé, ce miroir doré, Dans la profondeur éthérée Où mes rêves, mes espoirs, mes amours et ma volonté rouge Brillaient depuis des années avec mes pensées ? La fontaine chantante dans la cour est-elle morte ? Le saule et le mûrier de mon jardin sont-ils brisés ? Et le ruisseau qui coulait entre les arbres, S’est-il asséché ? Dis-moi, s’est-il asséché ?… Ô maison natale, crois-moi — quand je mourrai, Mon âme reviendra sur tes ruines noircies, Tel un pigeon exilé, Pour pleurer sa chanson et son malheur. Mais qui viendra, dis-moi, Porter une poignée de tes cendres sacrées, Le jour de ma mort, dans mon cercueil en deuil, Pour les mêler à la poussière de ton fils chantant ? Une poignée de cendres avec mes restes, ô maison natale, Une poignée de tes cendres — qui la portera ? Ton souvenir, ta douleur, ton passé, Une poignée de cendres... à semer sur mon cœur. *********************** 🔥RU ГОРСТЬ ПЕПЛА, ОТЧИЙ ДОМ Увы! Велик и величав ты был, как крепость, А я — под белыми твоими сводами, В ночах звёздных, слушал, как бурный Евфрат Ревел и шептал у твоих подножий... Со слезами, со слезами я слышал, Как стены твои, одна за другой, рушились, В день ужаса, в день резни, в день крови, — На цветах сада, что обвивал тебя... И в прах обратился тот голубой покой, Где за коврами, за стенами тихими, Мое счастливое детство играло, И жизнь росла, и душа крепла в себе... Разбилось ли, скажи, то зеркало — позолоченное, В чьей эфирной глубине Мои мечты, надежды, любви и алая воля Годами, вместе с мыслями, сияли? Умер ли источник, что пел во дворе? Сломались ли в саду моём ива и тутовое древо? И ручей, что меж деревьев струился, Иссох ли он? Скажи, где он? Иссох ли, иссох?.. Отчий дом, поверь — когда я умру, Моя душа вернётся на чёрные руины твои, Как голубь изгнанный — Плакать своей песней и слезой несчастья. Но кто же принесёт, скажи, Горсть твоего святого пепла В день моей смерти — в мой печальный гроб, Чтобы смешать с прахом поющего сына Отчизны? Горсть пепла с моими останками, дом мой родной, Горсть пепла из твоего пепла — кто принесёт? Твою память, твою боль, твоё прошлое, Горсть пепла... посеять на моё сердце... ************************ 🔥JP 一握りの灰, 実家... ああ、なんと壮大で荘厳だったことか、要塞のように。私はその白い屋根の下で、星の降る夜、荒れ狂うユーフラテスの轟きとささやきを聞いていた…… 涙で、涙で私は聞いた、君の広い壁が次々と崩れ落ちるのを。恐怖の日、虐殺の日、血の日に、君を囲む庭の花々の上で…… 灰となった、あの青き部屋、静かな壁と絨毯の向こうで、幸せな幼き日々が笑い、命が育ち、魂が形を得た場所…… あの黄金の鏡は砕けたのだろうか、その空の深みの中で、私の夢、希望、愛、そして紅の意志が思考とともに何年も輝いていたのに…… 中庭で歌っていた泉は死んでしまったのか？庭の柳と桑の木は折れたのか？木々の間を流れていた小川は乾いてしまったのか？　教えてくれ、乾いてしまったのか…… 祖国の家よ、信じてくれ——私が死ぬ時、私の魂はお前の黒く焦げた廃墟へ戻るだろう。追放された鳩のように、悲しみの歌と涙を流しに。だが誰が運んでくれるのか、教えてくれ、お前の聖なる灰を一握り、私の死の日に、悲しみの棺に入れるため、歌う息子の遺灰と混ぜ合わせるために？私の遺骨と共に一握りの灰を、祖国の家よ、お前の灰を一握り——誰が運んでくれる？お前の記憶、お前の痛み、お前の過去、一握りの灰を……私の心にまくために。

0/500