Je ging niet weg, Arlette. Je stierf . En ik ween omdat je niet meer leeft Maar voor mij? Voor mij ging je niet weg! Hoe zou je kunnen? Zoals de zon niet verdwijnt wanneer zij achter de horizon zakt, gleed jij alleen voorbij mijn blik, naar een plaats waar mijn ogen je niet meer zien, maar mijn hart je blijft volgen. In mijn hart blijf je leven Zolang ik dat zelf nog doe. Je ging niet weg, Arlette. Je stierf. Dat is waar. Maar liefde kent haar eigen waarheid: voor mij ging je niet weg! Soms ben je ochtendmist boven de velden. Soms avondlicht tussen de bomen. Soms een bloem die onverwacht mijn aandacht trekt, of een zachte wind die even mijn gezicht beroert. Dan lijkt het alsof je heel even zegt: “Ik ben er nog, - hier -, waar we zo mooi leefden.” Je bent uit mijn zicht, Arlette, maar nooit uit mijn leven. Verder dan mijn ogen kunnen kijken, verder dan mijn handen kunnen reiken, maar niet verder dan mijn liefde. Die morgen in maart Toen de bloesems de tuin versierden En je magnolia zo mooi bloeide, werd je een stille ster aan de rand van mijn dagen. Sindsdien draag ik je mee in mijn hoofd en mijn hart, in foto’s en herinneringen, in duizend kleine dingen die ooit gewoon waren en nu kostbaar zijn geworden. En telkens wanneer ik aan je denk, komt er weer een beetje licht over mijn horizon. Ja, je bent dood. Dat verschrikkelijke woord blijft pijn doen. Maar dood is niet hetzelfde als weg. Want zolang ik je naam fluister, zolang ik om je glimlach kan huilen, zolang ik je liefheb, blijf jij bestaan, Arlette. Dood. Maar niet weg uit mijn leven. Alleen verder dan mijn blik. Zoals de zon achter de horizon, blijf jij mijn licht. ❤️
