[Ambient Piano] [Cinematic Strings] Κανείς δεν φέβγει από την πατρίδα του, εκτός αν η πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία. Τρέχεις προς τα σύνορα μόνο όταν βλέπεις ολόκληρη την πόλη να τρέχει κι αυτή. Το αγόρι με το οποίο πηγαίνατε μαζί σχολείο, που σε φιλούσε με πάθος πίσω από το παλιό εργοστάσιο επίπλων, κρατάει ένα όπλο μεγαλύτερο από το σώμα του. Φέβγεις από την πατρίδα μόνο όταν η πατρίδα δεν σε αφήνει να μείνεις. Κανείς δεν θα έφεβγε από την πατρίδα, αν η πατρίδα δεν τον κυνηγούσε. Δεν είναι κάτι που σκέφτηκες ποτέ να κάνεις, κι όταν το έκανες, τραγούδησες τον εθνικό ύμνο ψιθυριστά, και έσκισες το διαβατήριό σου στην τουαλέτα του αεροδρομίου και το κατάπχιες. Κάθε πένθιμη μπουκιά καθιστούσε σαφές, ότι δεν θα επέστρεφες πίσω ποτέ . [Distorted Guitar Swells] [Sort guitar solo} [Building Drums] Κανένας δεν βάζει τα παιδιά του σε βάρκα, εκτός αν το νερό είναι πιο ασφαλές από τη στεριά. Κανένας δεν θα επέλεγε μέρες και νύχτες στο στομάχι ενός φορτηγού, εκτός αν τα χιλιόμετρα που διανύονταν σήμαιναν κάτι παραπάνω από ένα ταξίδι. Κανένας δεν θα επέλεγε να σέρνεται κάτω από φράχτες, να δέχεται ξυλοδαρμούς μέχρι να φύγει η σκιά του, να βι άαζεται, να πετιέται έξω από τη βάρκα, να πνίγεται, να λιμοκτονεί, να πυροβολείται στα σύνορα σαν άρρωστο ζώο, να προκαλεί οίκτο. [Guitar Arpeggios] [Steady Drumbeat] Κανένας δεν θα επέλεγε να κάνει σπίτι του έναν καταβλισμό προσφύγων για ένα, δύο ή δέκα χρόνια, να γδύνεται και να ερευνάται, να βρίσκει φυλακές παντού. Κι αν κάποιοι καταφέρουν να επιζήσουν, να τους υποδέχονται στην άλλη πλευρά με λόγια όπως: «Γυρίστε σπίτι σας, Μαύροι, βρώμικοι πρόσ φυγες που ρουφάτε το γάλα της χώρας μας, ζητιάνοι με λερωμένα χέρια που μυρίζετε παράξενα, άγριοι — κοιτάξτε τι έκαναν στις χώρες τους, τι θα κάνουν στη δική μας; [Guitar Solo] Όμως, οι βρισιές καταπίνονται πιο εύκολα από το να βρίσκεις το σώμα του παιδιού σου μέσα στα συντρίμμια. Κανένας δεν φέβγει από την πατρίδα αν αυτή δεν τον κυνηγάει . Κανένας δεν φέβγει από την πατρίδα, εκτός αν αυτή γίνεται μια φωνή που σου λέει: « ΦΎΓΕ... ΤΡΈΞΕ...,ΤΏΡΑ... ». [Soft Piano] Δεν ξέρω τι έχω γίνει. Δεν ξέρω πού πηγαίνω. Το μέρος απ’ όπου ήρθα, εξαφανίζεται. Δεν είμαι καλοδεχούμενη εδώ. Η ομορφιά μου δεν είναι ομορφιά εδώ. Ντρέπομαι που δεν ανήκω πουθενά. Λαχταρώ να επιστρέψω. Θέλω να γυρίσω στην πατρίδα αλλά η πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία. Είναι η κάννη ενός όπλου. [Bass Lead & Subtle Drums] [Sort guitar solo} ουρές, έντυπα, άνθρωποι στα γραφεία, κάρτες, υπάλληλοι της υπηρεσίας μετανάστεφ σης, βλέμματα στον δρόμο, το κρύο εισχωρεί βαθιά στα κόκαλά μου, βραδινά μαθήματα αγγλικών, και η απόσταση να με χωρίζει από την πατρίδα μου. [Piano Fade] [Whispered] Δόξα το θεό, όλα αυτά είναι προτιμότερα από τη μυρωδιά μιας γυναίκας που καίγεται ολόκληρη. Από ένα φορτηγό γεμάτο άντρες που μιάζουν με τον πατέρα μου — να μου ξεριζώνουν τα δόντια και τα νύχια. Όλοι αυτοί οι άντρες ανάμεσα στα πόδια μου, με ένα όπλο στο χέρι, μια υπόσχεση, ένα ψέμα,.
