[Verse 1] หกโมงเย็น ยกกีตาร์ขึ้นรถเมล์ สายเดิมไปบาร์เดิมทุกคืน ป้ายไฟนีออนกะพริบเหมือนจะหลับ แต่คืนนี้ก็ยังมีเพลงรออยู่ คนดูมีไม่ถึงยี่สิบคน บางคนคุยกันจนไม่ได้ฟัง แต่พอเริ่มตีคอร์ดแรกลงไป ทั้งห้องก็เหมือนกลายเป็นบ้าน [Pre-Chorus] ฉันไม่ได้ร้อง เพื่อขึ้นหน้าหนังสือพิมพ์ แค่หวังว่าใครสักคน จะกลับบ้านพร้อมเพลงของฉัน [Chorus] hey...เวทีเล็ก ๆ แต่ความฝันไม่เล็กเลย เสียงปรบมือไม่ดัง ก็ยังมีความหมาย ถ้าคืนนี้มีใครยิ้มเพราะเพลงหนึ่งเพลง ฉันก็ถือว่าเดินมาไม่เสียเปล่า hey...ฉันอาจไม่เคยเป็นดาวบนฟ้า แต่ขอเป็นแสงไฟในคืนของใครบางคน ตราบใดที่มือยังจับกีตาร์ได้ ฉันก็ยังมีที่ให้ยืน [Verse 2] เจ้าของร้านถามว่าจะเล่นต่อไหม ฉันยิ้มแล้วตอบว่า "เหมือนเดิม" ค่าจ้างพอเติมน้ำมันกลับบ้าน แต่หัวใจได้มากกว่านั้นเสมอ [Bridge] บางคนไล่ตามเวทีที่ใหญ่ขึ้น ส่วนฉันไล่ตามเพลงที่จริงขึ้น ถ้าวันหนึ่งมีคนร้องตามได้ทั้งร้าน นั่นก็คงเป็นรางวัลที่ดีที่สุด [Final Chorus] hey...เวทีเล็ก ๆ แต่หัวใจยังเต็มห้อง ทุกคืนยังมีเรื่องราวให้ร้องออกไป บางทีความสำเร็จอาจไม่ใช่ชื่อเสียง แต่อาจเป็นการได้ทำสิ่งที่รัก...ทุกคืน hey...เมื่อปิดไฟ เก็บสายกีตาร์เข้ากล่อง ฉันรู้ว่าพรุ่งนี้จะกลับมาอีก ตราบใดที่ยังมีคนอยากฟัง เวทีเล็ก ๆ แห่งนี้...ก็ยิ่งใหญ่พอสำหรับฉัน
