Σηκώνω βάρος άδειων ουρανών Το φεγγάρι γεμάτο, με ψεύτικο φως Κι οι αστέρες μακρινοί, σαν πληγές που δεν κλείνουν ποτέ Δεν ξέρω τι να ευχηθώ ξανά Η σιωπή με δένει σαν αλυσίδα Κι η νύχτα σβήνει το όνομά μου Σαν να μην υπήρξα ποτέ Μα η καρδιά μου φλέγεται ακόμα Σαν πυρκαγιά σε έρημο σκοτάδι Κι αν χαθώ στο άπειρο Θα γίνω φωνή που σπάει τον αιώνα Ω ουρανέ, άκου την κραυγή μου Ω χρόνε, λύσε τα δεσμά μου Μακριά, τόσο μακριά Κι όμως η ψυχή μου φτάνει εκεί Κι όταν ξημέρωμα σπάσει τη νύχτα Θα σταθώ σαν βράχος στη θάλασσα Με το φως να με πλημμυρίζει Κι η ευχή μου να γίνει ζωή
