Воўк і Ліс (106) - pavid.AI.ka

ВОЎК І ЛІС Ішла па лесе пагаворка: З люстэркам дурань зладзіць бойку, Як ашуканец на вадзе Любога блазна развядзе. Жыў сабе воўк — галава дубова, Знаўся з ім ліс — істота хітрова. Хлебна краілі, здабыткі дзялілі — Сыты адзін, а абодва плацілі. Жыў у адным лясу ваўчына З суседам хітрым лісам чынна. Здабыткі ліс звычайна краў, А воўк заўзята козак драў. Было адною ноччу соннай, Ліс у куратнік шлях праторыў, Курэй здушыў... НарУ па лаз Набіў здабычай на запас. Прыбег да кума ліс запасны: — Хадзем, вячэра будзе шчаснай! Ваўчына жрэ курэй, аж жорсць — Забыўся нават, хто ён ёсць. Ліс кажа: — Кум, пайду я хутка, Зірну, ці ціха там ля будкі. А сам праз дзверы ды на двор — Пачаўся крык, узняўся збор. Сярод людзей счыніўся сполах, Дубцы свісцяць званом касцёлаў. Дубасяць воўка ў бокі, ў хвост, Ён ледзь уцёк, ён ледзь не здох. Бяжыць ваўчына абабіты, Шукае кума стаці квітым... Аж... бац! — той самы ліс стаіць Ды на калдобіну глядзіць. Ваўчына выскаліўся грозна: «Трымайся, кум! Бо будзе позна!» А ліс яму: «Чакай, дурны, Зірні ў ваду — вось там яны!» Замест таго, каб ліса ўздраці, Цікавасцю дурной зацяты, На воднае люстэрка воўк Зірнуў на злыя іклы — змоўк. Ліс шэпча: «Шкоду з ліхам твораць Табе ашчэраная морда З лісінай хітрай пысай скрай... За нас іх, куме, пакарай!» Рыкнуў ваўчына вельмі люта, Ў вадзе завіхравала мута. Дубасіць хвалі, як лапуг! Аж дух заперла ад патуг! Сам ліс глядзіць з кустоў забаву, Як воўк дзярэ не коз — канаву. Тут ліс пачухаў нос з-за дум: Ці стане разумнейшым кум? Жыў недзе воўк — галава дубова, Знаўся з ім ліс — істота хітрова. Хлебна краілі, здабыткі дзялілі — Сыты адзін, а абодва плацілі...