Αναπολώ το βλέμμα σου τότε που μ’ αγαπούσες που ήταν γεμάτο χρώματα, γεμάτο μουσική, γέμιζε το δωμάτιο κάθε που με κοιτούσες μ’ εκείνη τη ζεστή ματιά, την τόσο εφηβική Μα τώρα όταν με κοιτάς, διακρίνω ένα τζάμι που παγωμένο και ψυχρό, μου ανοίγει μια πληγή ότι κουβέντες κι αν σου πω, πάνε εντελώς χαράμι και κάτω από τα πόδια μου χάνεται όλη η γη. Αναζητώ την γλύκα σου, το γέλιο στη μορφή σου που πριν το πουν τα χείλη σου, φώναζε “σ’ αγαπώ”. Πριν γίνει γυάλινη η ματιά, μάρμαρο η αφή σου κι αδιάφορο το βλέμμα σου, όσο κι αν προσπαθώ. Κάθε φορά που σου μιλώ, χτυπώ πάνω στο τζάμι ραγίζουνε τα μέσα μου, ρωτάω αν μ’ αγαπάς σπαράζω και τα δάκρυα στα μάτια μου ποτάμι μα έχει ηχομόνωση και δεν μου απαντάς.