Σαν άνεμος που σπάει τη σιωπή, ήρθαν λόγια να χαράξουν την ψυχή. Κι αυτοί που κράτησα κοντά μου, με άφησαν μόνο, στη σκιά μου. Προδοσία, σαν δάκρυ που κυλά, προδοσία, σαν νύχτα που δεν ξημερώνει. Στην καρδιά μου άφησες σημάδια, κι οι πληγές μου γίναν τραγούδια. Σαν ποτάμι που δεν βρίσκει ακρογιάλι, τρέχει ο πόνος μέσα μου βαθιά. Κι οι φωνές σας, σαν σκιές που με τυλίγουν, με αφήνουν μόνο, χωρίς αγκαλιά. Πίστεψα σε φως που μ’ αγκαλιάζει, μα ήταν ψεύτικο, σαν όνειρο που σβήνει. Κι όταν μίλησες, δεν ήταν αλήθεια, ήταν ψίθυροι που πνίγουν την ψυχή. Προδοσία, προδοσία, σαν τραγούδι που δεν τελειώνει. Προδοσία, προδοσία, κι η ψυχή μου ακόμη λυγίζει. Σαν να σβήνει ο κόσμος γύρω μου, κι η σιωπή να γίνεται κραυγή. Μα μέσα απ’ το σκοτάδι ψάχνω, μια αλήθεια να με κρατήσει ζωντανή. Προδοσία, προδοσία, φωνάζω μέσα στη σιωπή. Προδοσία, προδοσία, κι η καρδιά μου αιμορραγεί. Μα μέσα στο σκοτάδι θα σταθώ, θα βρω φως εκεί που όλα σβήνουν. Κι η πληγή, όσο κι αν πονά, θα γίνει μελωδία που θα ζει παντοτινά. Κι όταν η σιωπή ξαναγυρίσει, θα τραγουδώ για όσα χάθηκαν. Γιατί η ψυχή, όσο κι αν πληγώνεται, ξαναγεννιέται μέσα στη μουσική.
