ก็แค่ถามว่าคิดถึงไหม ก็กลายเป็นคนวุ่นวายอีกแล้ว แค่เงียบไปก็หาว่าเปลี่ยนไป จะพูดอะไร ก็ไม่เข้าหูสักแนว ตั้งใจทำให้เธอยิ้ม แต่เหมือนยิ่งทำก็ยิ่งน่ารำคาญ แค่หวังจะมีช่วงเวลาดี ๆ ด้วยกัน สุดท้ายก็กลายเป็นฉันที่ผิดเหมือนเดิม เริ่มไม่แน่ใจแล้วสิ ว่าฉันต้องเป็นคนแบบไหน ต้องพูดให้น้อยลงอีกเท่าไร หรือต้องหายไป เธอถึงจะพอใจ หรือเพราะคนมันไม่ใช่ ทำดีแค่ไหนก็ไม่มีความหมาย ยิ้มให้ก็ผิด เงียบไปก็ร้าย อยู่ตรงไหนก็ไม่ถูกใจเธอสักที หรือเพราะเธอไม่ได้รัก ฉันเลยทำอะไรก็ผิดอย่างนี้ ยิ่งพยายามยิ่งดูไม่ดี หรือความจริงคือ...เธอไม่เคยมีใจ ถ้าฉันงอนก็หาว่างี่เง่า ถ้าฉันเศร้าก็หาว่าคิดมาก ถ้าฉันอยากอยู่ใกล้ก็หาว่ารบกวน ถ้าฉันเว้นระยะก็หาว่าไม่รัก บางครั้งก็อยากถามตรง ๆ เธอเคยมีสักครั้งไหมที่เข้าใจ หรือทุกอย่างที่ฉันทำลงไป เธอมองเห็นแค่ข้อผิดพลาดของมัน ฉันต้องเก่งแค่ไหน ต้องเข้าใจเธออีกเท่าไร ต้องเก็บความรู้สึกไว้ข้างใน ถึงจะไม่เป็นภาระของใครสักที หรือเพราะคนมันไม่ใช่ ทำดีแค่ไหนก็ไม่มีความหมาย ยิ้มให้ก็ผิด เงียบไปก็ร้าย อยู่ตรงไหนก็ไม่ถูกใจเธอสักที หรือเพราะเธอไม่ได้รัก ฉันเลยทำอะไรก็ผิดอย่างนี้ ยิ่งพยายามยิ่งดูไม่ดี หรือความจริงคือ...เธอไม่เคยมีใจ เหนื่อยนะ...ที่ต้องคอยระวัง ทุกคำ ทุกท่าที ทุกความรู้สึก เหนื่อยที่ต้องคอยถามตัวเองซ้ำ ๆ ว่าฉันผิดตรงไหนอีกแล้ว ถ้าความรักต้องคอยสอบผ่าน ถ้าทุกวันต้องกลัวเธอไม่พอใจ ฉันก็อยากรู้เหมือนกันสักครั้ง ว่าถ้าเป็นคนที่เธอรักจริง ๆ เขาต้องพยายามขนาดนี้ไหม? หรือเพราะคนมันไม่ใช่ ต่อให้ถวายทั้งใจก็ไม่มีความหมาย ทำดีแค่ไหนก็แพ้ตั้งแต่เริ่ม เพราะฉันไม่ใช่คนที่เธอต้องการ หรือเพราะเธอไม่ได้รัก แต่ไม่กล้าพูดให้มันจบไป ปล่อยให้ฉันเป็นคนผิดเรื่อยไป จนวันหนึ่งฉันไม่เหลืออะไรให้รัก ต่อไปจะไม่ถามว่าคิดถึงไหม ไม่ถามว่าเธอยังรักกันหรือเปล่า ไม่ต้องระวังคำพูดของฉันอีกแล้ว ในเมื่อคนไม่ใช่... ทำยังไงก็คงไม่รักอยู่ดี
