by G. Bayron."THE DESTRUCTION OF SENNACHERIB"🤘ՍԵՆԵՔԵՐԻՄԻ ԿՈՐԾԱՆՈՒՄԸ🤘Senekerimi Kortsanumy🤘

The Assyrian came down like the wolf on the fold,
And his cohorts were gleaming in purple and gold;
And the sheen of their spears was like stars on the sea,
When the blue wave rolls nightly on the Galilee.

Like the leaves of the forest when summer is green,
That host with their banners at sunset were seen:
Like the leaves of the forest when autumn hath blown,
That host on the morrow lay withered and strown.

For the Angel of Death spread his wings on the blast,
And breathed in the face of the foe as he passed;
And the eyes of the sleepers waxed deadly and chill,
And their hearts but once heaved, and forever grew still!

And there lay the steed with his nostril all wide,
But through it there rolled not the breath of his pride;
And the foam of his gasping lay white on the turf,
And cold as the spray of the rock-beating surf.

And there lay the rider distorted and pale,
With the dew on his brow, and the rust on his mail:
And the tents were all silent, the banners alone,
The lances unlifted, the trumpets unblown.

And the widows of Ashur are loud in their wail,
And the idols are broke in the temple of Baal;
And the might of the Gentile, unsmote by the sword,
Hath melted like snow in the glance of the Lord!

[guitar  solo]

[end song]
+++++++++++++++++++
🤘ARM

Ասորին իջավ հովտի վրա՝ ինչպես գայլը,
Եվ իր գնդերը փայլում էին մանուշակագույն ու ոսկեգույն.
Եվ նրանց նիզակների փայլը նման էր ծովի վրա աստղերի,
Երբ կապույտ ալիքը գիշերը գտնում է Գալիլեան:

Անտառի տերևների նման, երբ ամառը կանաչ է,
Այդ բազմությունը իր դրոշներով երեկոյան երևաց:
Անտառի տերևների նման, երբ աշունը փչեց,
Հաջորդ օրը այդ բազմությունը թոշնած ու ցրված էր:

Քանի որ Մահվան հրեշտակը թևերը տարածեց պայթյունի վրա,
Եւ շնչեց թշնամու երեսին, երբ անցավ նրա կողքով.
Եվ քնածների աչքերը դարձան մահացու և սառը,
Եվ նրանց սրտերը միայն մեկ անգամ բաբախեցին և հավերժ հանդարտվեցին:

Եվ այնտեղ պառկած էր նժույգը՝ իր լայն բացված քիթով,
Բայց դրա միջով այլևս չէր գլորվում իր հպարտության շնչառությունը.
Եվ նրա հևոցի փրփուրը սպիտակ էր պառկած գազոնի վրա,
Եվ սառը, ինչպես ժայռին զարնվող ալիքի ցայտը:

Եվ այնտեղ պառկած էր հեծյալը՝ դեֆորմացված և գունատ,
Իր ճակատի վրա ցողով, և իր զրահի վրա ժանգով.
Եվ վրաններն ամենը լուռ էին, միայն դրոշները,
Նիզակները չբարձրացված, շեփորները չփչված:

Եվ Աշուրի այրիները բարձրաձայն են իրենց լացում,
Եւ կռապաշտարանները կոտրված են Բաալի տաճարում.
Եւ հեթանոսների զորությունը, որ թրով չի խոցվել,
Հալվել է ձյունի պես՝ Տիրոջ հայացքից:
++++++++++++++++++++
🤘RU

(Перевод А.К. Толстого)
Ассирияне шли, как на стадо волки,
В багреце их и в злате сияли полки,
И без счета их копья сверкали окрест,
Как в волнах галилейских мерцание звезд.

Словно листья дубравные в летние дни,
Еще вечером так красовались они;
Словно листья дубравные в вихре зимы,
Их к рассвету лежали рассеяны тьмы.

Ангел смерти лишь на ветер крылья простер
И дохнул им в лицо - и померкнул их взор,
И на мутные очи пал сон без конца,
И лишь раз поднялись и остыли сердца.

Вот расширивший ноздри повергнутый конь,
И не пышет из них гордой силы огонь,
И как хладная влага на бреге морском,
Так предсмертная пена белеет на нем.

Вот и всадник лежит, распростертый во прах,
На броне его ржа и роса на власах;
Безответны шатры, у знамен ни раба,
И не свищет копье, и не трубит труба.

И Ассирии вдов слышен плач на весь мир,
И во храме Ваала низвержен кумир,
И народ, не сраженный мечом до конца,
Весь растаял, как снег, перед блеском творца!
+++++++++++++++++++
🤘DE

(Translated: Adolf Friedrich Seubert)
Die Vernichtung des Sennacherib

Assur stürmt her wie der Wolf auf die Heerde
In Gold und in Purpur prunkt jeder Bewehrte.
Es funkeln die Speere wie Sterne im Meer,
Wogt nächtlich es um Galiläa daher.

Wie Blätter des Waldes in Sommerzeitwonne
Stand das Heer mit den Fahnen beim Scheiden der Sonne,
Wie Blätter des Walds, wenn der Wind darin haust,
Lag am Morgen dies Heer da, so welk und zerzaust.

Denn der Engel des Tod's hob die Flügel im Winde
Und blies über die Stirne dem Feinde gelinde,
Da wurde das Auge der Schläfer so schwer,
Das Herz hob sich einmal noch, dann nimmer mehr.

Da lagen die Rosse, geöffnet die Nasen,
Durch die keine Hauche des Stolzes mehr blasen;
Und der Schaum hing im Grase so weiß und so kalt,
Wie der Sprudel am Felsen, wenn Brandung aufwallt.

Da lagen die Reiter, die bleichen Gebilde,
Mit Thau auf der Stirne und Rost auf dem Schilde,
Die Zelte so schweigend, die Banner allein,
Die Lanzen am Boden, so stumm die Schalmei'n.

Und die Wittwen von Assur, sie schreien und klagen,
Die Götzen im Tempel, sie werden zerschlagen,
Und der Heiden Macht, die nicht gebrochen das Schwert,
Wird wie Schnee nun vom Blicke Jehovah's verzehrt.
++++++++++++++++++
🤘FR
(Translator Alexis Paulin Paris) (1800 - 1881)
La destruction de Sennachérib

L'Assyrien fondit sur nous comme le loup sur la bergerie:
ses cohortes étaient resplendissantes de pourpre et d'or;
leurs lances brillaient, comme les étoiles de la nuit brillent sur la mer
qui frappe de ses vagues bleues les rivages de la Galilée.

Comme les feuilles de la forêt, lorsque règne la verdure d'été,
ainsi parut un soir cette armée avec ses bannières déployées:
comme les feuilles de la forêt lorsque la bise d'automne a soufflé,
ainsi le lendemain cette armée joncha-t-elle le sol, toute flétrie et dispersée.

Car l'ange de la mort étendit ses ailes sur le vent,
et dans son rapide passage frappa de son haleine la face de l'ennemi.
Les yeux des guerriers endormis s'éteignirent et se glacèrent:
leurs cœurs ne battirent qu'une fois, et se reposèrent pour toujours.

Là gisait le coursier dont les naseaux, largement ouverts,
avaient cessé d'aspirer l'air avec orgueil:
l'écume de sa bouche agonisante blanchissait le gazon,
froide comme les bouillons de la vague qui se brise contre le roc.

Là gisait le cavalier roide et pâle,
le front humide de rosée, la cuirasse rongée de rouille.
Les tentes étaient muettes, les étendards abandonnés,
les lances immobiles, la trompette silencieuse.

Les veuves d'Assur poussent mille cris de douleur;
les idoles sont brisées dans le temple de Baal:
la puissance des Gentils, sans être atteinte par le glaive,
s'est fondue comme la neige devant le regard du Seigneur.

6960/7500

poem by George Lord Bayron (d.b 22 .01. 1788 ) ************************* 🤘George Bayron."THE DESTRUCTION OF SENNACHERIB" 🤘(Ջ. Բայրոն) ՍԵՆԵՔԵՐԻՄԻ ԿՈՐԾԱՆՈՒՄԸ 🤘Senekerimi Kortsanumy by ARMATHORES Copyright © 2025 All Rights Reserved!!! Only for instrumental!! ++++++++++++++++++++ 🤘George Gordon Byron (1788) was an English poet and one of the greatest representatives of Romanticism. His poem “The Destruction of Sennacherib” (1815) is based on a biblical story from the Book of Kings and describes the destruction of the army of the Assyrian king Sennacherib, who besieged Jerusalem and, according to tradition, was struck down by the Angel of Death. The work is written in vivid, rhythmic language and is considered a classic example of Byron’s Romantic poetry. ************************ [instrumental Build] The Assyrian came down like the wolf on the fold, And his cohorts were gleaming in purple and gold; And the sheen of their spears was like stars on the sea, When the blue wave rolls nightly on the Galilee. Like the leaves of the forest when summer is green, That host with their banners at sunset were seen: Like the leaves of the forest when autumn hath blown, That host on the morrow lay withered and strown. For the Angel of Death spread his wings on the blast, And breathed in the face of the foe as he passed; And the eyes of the sleepers waxed deadly and chill, And their hearts but once heaved, and forever grew still! And there lay the steed with his nostril all wide, But through it there rolled not the breath of his pride; And the foam of his gasping lay white on the turf, And cold as the spray of the rock-beating surf. And there lay the rider distorted and pale, With the dew on his brow, and the rust on his mail: And the tents were all silent, the banners alone, The lances unlifted, the trumpets unblown. And the widows of Ashur are loud in their wail, And the idols are broke in the temple of Baal; And the might of the Gentile, unsmote by the sword, Hath melted like snow in the glance of the Lord! [guitar solo] [end song] +++++++++++++++++++ 🤘ARM Ասորին իջավ հովտի վրա՝ ինչպես գայլը, Եվ իր գնդերը փայլում էին մանուշակագույն ու ոսկեգույն. Եվ նրանց նիզակների փայլը նման էր ծովի վրա աստղերի, Երբ կապույտ ալիքը գիշերը գտնում է Գալիլեան: Անտառի տերևների նման, երբ ամառը կանաչ է, Այդ բազմությունը իր դրոշներով երեկոյան երևաց: Անտառի տերևների նման, երբ աշունը փչեց, Հաջորդ օրը այդ բազմությունը թոշնած ու ցրված էր: Քանի որ Մահվան հրեշտակը թևերը տարածեց պայթյունի վրա, Եւ շնչեց թշնամու երեսին, երբ անցավ նրա կողքով. Եվ քնածների աչքերը դարձան մահացու և սառը, Եվ նրանց սրտերը միայն մեկ անգամ բաբախեցին և հավերժ հանդարտվեցին: Եվ այնտեղ պառկած էր նժույգը՝ իր լայն բացված քիթով, Բայց դրա միջով այլևս չէր գլորվում իր հպարտության շնչառությունը. Եվ նրա հևոցի փրփուրը սպիտակ էր պառկած գազոնի վրա, Եվ սառը, ինչպես ժայռին զարնվող ալիքի ցայտը: Եվ այնտեղ պառկած էր հեծյալը՝ դեֆորմացված և գունատ, Իր ճակատի վրա ցողով, և իր զրահի վրա ժանգով. Եվ վրաններն ամենը լուռ էին, միայն դրոշները, Նիզակները չբարձրացված, շեփորները չփչված: Եվ Աշուրի այրիները բարձրաձայն են իրենց լացում, Եւ կռապաշտարանները կոտրված են Բաալի տաճարում. Եւ հեթանոսների զորությունը, որ թրով չի խոցվել, Հալվել է ձյունի պես՝ Տիրոջ հայացքից: ++++++++++++++++++++ 🤘RU (Перевод А.К. Толстого) Ассирияне шли, как на стадо волки, В багреце их и в злате сияли полки, И без счета их копья сверкали окрест, Как в волнах галилейских мерцание звезд. Словно листья дубравные в летние дни, Еще вечером так красовались они; Словно листья дубравные в вихре зимы, Их к рассвету лежали рассеяны тьмы. Ангел смерти лишь на ветер крылья простер И дохнул им в лицо - и померкнул их взор, И на мутные очи пал сон без конца, И лишь раз поднялись и остыли сердца. Вот расширивший ноздри повергнутый конь, И не пышет из них гордой силы огонь, И как хладная влага на бреге морском, Так предсмертная пена белеет на нем. Вот и всадник лежит, распростертый во прах, На броне его ржа и роса на власах; Безответны шатры, у знамен ни раба, И не свищет копье, и не трубит труба. И Ассирии вдов слышен плач на весь мир, И во храме Ваала низвержен кумир, И народ, не сраженный мечом до конца, Весь растаял, как снег, перед блеском творца! +++++++++++++++++++ 🤘DE (Translated: Adolf Friedrich Seubert) Die Vernichtung des Sennacherib Assur stürmt her wie der Wolf auf die Heerde In Gold und in Purpur prunkt jeder Bewehrte. Es funkeln die Speere wie Sterne im Meer, Wogt nächtlich es um Galiläa daher. Wie Blätter des Waldes in Sommerzeitwonne Stand das Heer mit den Fahnen beim Scheiden der Sonne, Wie Blätter des Walds, wenn der Wind darin haust, Lag am Morgen dies Heer da, so welk und zerzaust. Denn der Engel des Tod's hob die Flügel im Winde Und blies über die Stirne dem Feinde gelinde, Da wurde das Auge der Schläfer so schwer, Das Herz hob sich einmal noch, dann nimmer mehr. Da lagen die Rosse, geöffnet die Nasen, Durch die keine Hauche des Stolzes mehr blasen; Und der Schaum hing im Grase so weiß und so kalt, Wie der Sprudel am Felsen, wenn Brandung aufwallt. Da lagen die Reiter, die bleichen Gebilde, Mit Thau auf der Stirne und Rost auf dem Schilde, Die Zelte so schweigend, die Banner allein, Die Lanzen am Boden, so stumm die Schalmei'n. Und die Wittwen von Assur, sie schreien und klagen, Die Götzen im Tempel, sie werden zerschlagen, Und der Heiden Macht, die nicht gebrochen das Schwert, Wird wie Schnee nun vom Blicke Jehovah's verzehrt. ++++++++++++++++++ 🤘FR (Translator Alexis Paulin Paris) (1800 - 1881) La destruction de Sennachérib L'Assyrien fondit sur nous comme le loup sur la bergerie: ses cohortes étaient resplendissantes de pourpre et d'or; leurs lances brillaient, comme les étoiles de la nuit brillent sur la mer qui frappe de ses vagues bleues les rivages de la Galilée. Comme les feuilles de la forêt, lorsque règne la verdure d'été, ainsi parut un soir cette armée avec ses bannières déployées: comme les feuilles de la forêt lorsque la bise d'automne a soufflé, ainsi le lendemain cette armée joncha-t-elle le sol, toute flétrie et dispersée. Car l'ange de la mort étendit ses ailes sur le vent, et dans son rapide passage frappa de son haleine la face de l'ennemi. Les yeux des guerriers endormis s'éteignirent et se glacèrent: leurs cœurs ne battirent qu'une fois, et se reposèrent pour toujours. Là gisait le coursier dont les naseaux, largement ouverts, avaient cessé d'aspirer l'air avec orgueil: l'écume de sa bouche agonisante blanchissait le gazon, froide comme les bouillons de la vague qui se brise contre le roc. Là gisait le cavalier roide et pâle, le front humide de rosée, la cuirasse rongée de rouille. Les tentes étaient muettes, les étendards abandonnés, les lances immobiles, la trompette silencieuse. Les veuves d'Assur poussent mille cris de douleur; les idoles sont brisées dans le temple de Baal: la puissance des Gentils, sans être atteinte par le glaive, s'est fondue comme la neige devant le regard du Seigneur.

0/500