[Intro] [Accordion solo playing a swinging waltz melody] [Piano enters with a 1-2-3 rhythm] [Double bass plucking gently] (La chimie de l'amour...) (Στο Παρίσι της λογικής...) [Verse 1] Σμίγει το υδροχλώριο με τη βάση απαλά, υδροξείδιο νατρίου, μες στα διάφανα υγρά. Το υδρογόνο τρέχει το υδροξύλιο να βρει, κι αμέσως ένα μόριο νερού θα γεννηθεί. Εξουδετέρωση καλείται η ένωση αυτή, όταν οξύ και βάση βρουν κοινή διαδρομή. (Νερό και γαλήνη) [Chorus] [Violins swell - lush and romantic] Οξύ και βάση φτιάχνουνε αλάτι και νερό, ένας κανόνας σταθερός στον χρόνο τον ρευστό. Άλας είναι η ένωση με κρύσταλλο λευκό, ανιόντα και κατιόντα σε δεσμό χημικό. (Αλάτι και νερό) [Verse 2] [Accordion takes the lead again] Το νάτριο και το χλώριο κοιτούν σιωπηλά, παρατηρητές τα λένε, δεν αλλάζουνε μιλιά. Μένουν μέσα στο διάλυμα, δίχως να αντιδρούν, μα αν η θέρμανση τούς λείψει, τότε θα ενωθούν. Φεύγει το νερό ατμός, εξαερώνεται, και το χλωριούχο νάτριο στερεό φανερώνεται. (Το αλάτι στο τραπέζι μας) [Bridge] [Tempo slows slightly - Piano focus] Το όνομα δανείζονται απ' το οξύ που έχουν βγει, μια κληρονομιά χημική που πάντα οδηγεί. Θειικά από το θειικό, νιτρικά απ' το νιτρικό, Χλωριούχα σαν το αλάτι το μαγειρικό. Κι η γη μας είναι γεμάτη από τέτοια υλικά, σταλακτίτες και κοράλλια, γλυπτά φυσικά. [Verse 3] [Building up intensity] Στον φλοιό της Γης επάνω, στα κελύφη τα σκληρά, τα άλατα υπάρχουνε και στέκουν σταθερά. Έτσι η χημεία γράφει την ιστορία της γης, με νόμους και αντιδράσεις της αιώνιας ροής. [Chorus] [Full orchestration - Grand Finale] Οξύ και βάση φτιάχνουνε αλάτι και νερό, ένας κανόνας σταθερός στον χρόνο τον ρευστό. Άλας είναι η ένωση με κρύσταλλο λευκό, ανιόντα και κατιόντα σε δεσμό χημικό. (Για πάντα μαζί) [Outro] [Accordion solo fading out] [Soft piano final chord] Χλωριούχο νάτριο... Λευκός χορός... (C'est la vie... C'est la chimie...) [End]
