นตุมหากังสูตรไม่ใช่ของเรา (บทนำ) เมื่อสายลมพัดผ่านผืนชีวิต วันเวลาลิขิตทุกสิ่งเปลี่ยนผัน สิ่งที่เคยยึดมั่นว่าสำคัญ สุดท้ายก็เป็นเพียงเงาผ่านมา (Verse 1) กายนี้ไม่ใช่ของเรา ไม่ใช่ของเขา ไม่ใช่ของใครหนา เป็นเพียงผลแห่งกรรมที่ผ่านมา เหตุปัจจัยพามาประชุมกัน เวทนาเกิดขึ้นแล้วดับไป สุขหรือทุกข์ไม่เคยอยู่คงมั่น เหมือนเมฆลอยผ่านฟ้าทุกคืนวัน ไม่มีสิ่งใดนั้นยั่งยืนจริง (Pre-Chorus) เมื่อมองด้วยใจที่รู้ จะเห็นความเป็นอยู่ของทุกสิ่ง ไม่มีตัวตนให้ยึดอ้างอิง มีเพียงความจริงแห่งธรรมดา (Chorus) ไม่ใช่ของเรา ไม่ใช่ของใคร ทุกสิ่งอาศัยเหตุปัจจัยรักษา เกิดขึ้น ตั้งอยู่ แล้วร่วงลา เป็นธรรมดาของโลกและชีวิต เมื่อสิ่งนี้มี สิ่งนั้นจึงมี เมื่อสิ่งนี้ดับไป ทุกอย่างก็สิ้นฤทธิ์ เรียนรู้ความจริงด้วยดวงจิต แล้วปล่อยชีวิตให้เป็นไปตามธรรม (Verse 2) เพราะอวิชชาปิดบังดวงใจ สังขารจึงปรุงแต่งไม่หยุดยั้ง วิญญาณ นามรูป ยังเหนี่ยวรั้ง ให้ใจยังหลงในวังวน ผัสสะมากระทบเกิดเวทนา ตัณหาตามมาพาใจสับสน อุปาทานก่อภพอีกหลายหน จนทุกข์ท่วมท้นในวัฏสงสาร (Bridge) แต่เมื่อแสงปัญญาส่องมา ความมืดแห่งอวิชชาก็อ่อนสลาย สังขารที่เคยก่อทุกข์มากมาย ค่อยดับหายไปตามเหตุปัจจัย ไม่มีอะไรต้องยึดถือ ไม่มีอะไรต้องฝืนเก็บไว้ เพียงรู้เท่าทันทุกลมหายใจ ใจย่อมเป็นไทจากพันธนาการ (Chorus) ไม่ใช่ของเรา ไม่ใช่ของใคร ทุกสิ่งอาศัยเหตุปัจจัยรักษา เกิดขึ้น ตั้งอยู่ แล้วร่วงลา เป็นธรรมดาของโลกและชีวิต เมื่อสิ่งนี้มี สิ่งนั้นจึงมี เมื่อสิ่งนี้ดับไป ทุกอย่างก็สิ้นฤทธิ์ เรียนรู้ความจริงด้วยดวงจิต แล้วปล่อยชีวิตให้เป็นไปตามธรรม (Outro) กายนี้ไม่ใช่ของเรา ใจนี้ไม่ใช่ของเขาดังคำพร่ำ เหลือเพียงทางสายแห่งพระธรรม นำใจพ้นความยึดมั่นถือมั่นไป เมื่ออวิชชาดับลงในใจ กองทุกข์ทั้งหลายย่อมดับได้ เหลือเพียงความสงบอันกว้างไกล ส่องสว่างอยู่ภายในนิรันดร์
