(Verse 1) Op een zonnige lentedag, zo warm en fijn, We zwommen in het water, de zon op ons gezicht. Na al die waterpret, buiten in de tuin, Genoten we van het avondmaal, het voelde licht. (Refrein) Zelfs ons wc-papier is volkoren, zo grappig en raar, Terwijl we praten over stokbrood, wit of donkerbruin. Mijn zoon van elf lacht, zijn ogen stralen klaar, Deze momenten zijn kostbaar, ze maken me blij en klein. (Verse 2) Het stokbrood bij de soep, een simpele maaltijd, Maar de gesprekken die we voeren, zijn goud waard. Hij vraagt: "Mag het de volgende keer weer wit zijn?" En ik knik, want liefde en geluk zijn hier vergaard. (Brug) De avondzon zakt weg, de lucht kleurt oranje, Ik hoor zijn stem, zo puur en onbevangen. We praten over kleine dingen, groot geluk, En ik denk: dit is het leven, dit is mijn geluk. (Outro) Op die zonnige lentedag, met mijn zoon zo fijn, De avond valt, maar de herinnering blijft altijd. Zelfs ons wc-papier is volkoren, een glimlach, een schijn, Dit is ons verhaal, onze liefde, onze eeuwige strijd. [Fade to silence]
