[Verse 1] แรมแพงขึ้นอีกแล้ว เพราะโลกรีบคิดเร็ว ฮาร์ดดิสก์แพงขึ้นอีกแล้ว เพราะข้อมูลไม่มีวันพอ เมื่อวานซื้อมา วันนี้ก็เต็ม เหมือนความฝันที่โตเร็วกว่ากระเป๋าสตางค์ เรากด Save ทุกอย่าง แต่กลับ Delete สิ่งเล็ก ๆ ในใจ เบอร์โทรของแม่...เริ่มจำไม่ได้ เพราะคิดว่าเดี๋ยว AI ก็หาให้ [Pre-Chorus] ครั้งหนึ่ง...สมองเคยเป็นห้องสมุด วันนี้...มันเป็นแค่หน้าค้นหา [Chorus] จำไม่ได้...ก็ถาม AI คิดไม่ออก...ก็ถาม AI เขียนไม่เป็น...ก็ถาม AI ร้องไห้ยังไง...จะถาม AI ไหม? ยิ่งเครื่องแรง...ยิ่งจำน้อย ยิ่งโลกเร็ว...ยิ่งลืมง่าย เรากำลังอัปเกรดคอมพิวเตอร์ แต่ดาวน์เกรดความทรงจำของตัวเอง [Verse 2] เด็กคนหนึ่งจำทางกลับบ้านจากกลิ่นดิน วันนี้จำได้แค่รหัส Wi-Fi เมื่อก่อนเราท่องบทกวี วันนี้เราท่องคำว่า "Generate" รูปถ่ายเป็นล้านใบ แต่จำวันที่ถ่ายไม่ได้ มีทุกอย่างอยู่บน Cloud ยกเว้นเรื่องราวที่ยังอยู่ในหัวใจ [Bridge] ถ้าวันหนึ่งอินเทอร์เน็ตเงียบลง ใครจะเล่าเรื่องวัยเด็กของเรา? ถ้าวันหนึ่งหน้าจอมืดดับ เราจะยังจำเสียงของคนที่รักได้หรือเปล่า? [Final Chorus] จำไม่ได้...ก็ถาม AI ลืมหมด...ก็ถาม AI สุดท้าย...จะเหลืออะไร ถ้าความทรงจำทั้งชีวิต ถูกเช่าไว้บนเซิร์ฟเวอร์ แรมแพงขึ้น...ฮาร์ดดิสก์แพงขึ้น แต่สมองกลับใช้พื้นที่น้อยลง อนาคตอาจไม่ใช่วันที่ AI ฉลาดกว่าเรา แต่อาจเป็นวันที่...เราเลิกพยายามจำเอง
