Derya Öztürk - Kumdan Kaleler

Tanıştığımız o gün, yaz güneşi tepede, Aşkımız başladı, bir meltem esintisiyle. Kumdan kaleler yaptık sahilde el ele, Sonsuza dek sürecek sandık bu masalı. Gözlerin bir yıldız gibi parlıyordu gece, Kalbim bir ateş gibi yanıyordu seninle. Hayaller kurduk, umutlarla dolu, Ama zamanla anladık, her şey bir oyun. Kumdan kaleler gibi yıkıldı aşkımız, Dalgalar vurdu, dağıldı her şey ansızın. Rüzgar esti, savurdu anılarımızı, Şimdi yalnızım, kumsalda tek başıma. Ellerin ellerimde, sımsıcak bir his vardı, Aşkın bir şarkıydı, kalbimde çalıyordu. Gülüşün bir bahardı, çiçekler açıyordu içimde, Şimdi kış geldi, her yer buz gibi sensizlikle. Gözlerin bir yıldız gibi parlıyordu gece, Kalbim bir ateş gibi yanıyordu seninle. Hayaller kurduk, umutlarla dolu, Ama zamanla anladık, her şey bir oyun. Kumdan kaleler gibi yıkıldı aşkımız, Dalgalar vurdu, dağıldı her şey ansızın. Rüzgar esti, savurdu anılarımızı, Şimdi yalnızım, kumsalda tek başıma. Belki bir gün yeniden başlarız, kim bilir, Belki kumdan yeni kaleler yaparız yine. Ama o eski heyecan, o ilk aşkın büyüsü, Geri gelir mi, bilmiyorum hiç kimse. Kumdan kaleler gibi yıkıldı aşkımız, Dalgalar vurdu, dağıldı her şey ansızın. Rüzgar esti, savurdu anılarımızı, Şimdi yalnızım, kumsalda tek başıma. Kumdan kaleler… Dalgalar… Yalnızlık…