
بخش3️⃣1️⃣ قسمت 2️⃣ پادشاهی اسکندر شاهنامه موزیکال کاری از کاوه کاشفی
بفرمود اسکندر فیلقوس تبیره به زخم آوریدند و کوس همان بیکران آتش افروختند به هرجای مشعل همی سوختند چو کوه از تبیره پرآواز گشت بترسید ازان اژدها بازگشت چو خورشید برزد سر از برج گاو ز گلزاربرخاست بانگ چکاو چو آن اژدها را خورش بود گاه ز مردان لشکر گزین کرد شاه درم داد سالار چندی ز گنج بیاورد با خویشتن گاو پنج بکشت و ز سرشان برآهخت پوست بدان جادوی داده دل مرد دوست بیاگند چرمش به زهر و به نفت سوی اژدها روی بنهاد تفت مران چرمها را پر از باد کرد ز دادار نیکی دهش یاد کرد بفرمود تا پوست برداشتند همی دست بر دست بگذاشتند چو نزدیکی اژدها رفت شاه بسان یکی ابر دیدش سپاه زبانش کبود و دو چشمش چو خون همی آتش آمد ز کامش برون چو گاو از سر کوه بنداختند بران اژدها دل بپرداختند فرو برد چون باد گاو اژدها چو آمد ز چنگ دلیران رها چو از گاو پیوندش آگنده شد بر اندام زهرش پراگنده شد همه رودگانیش سوراخ کرد به مغز و به پی راه گستاخ کرد همی زد سرش را بران کوه سنگ چنین تا برآمد زمانی درنگ سپاهی بروبر ببارید تیر به پای آمد آن کوه نخچیرگیر وزان جایگه تیز لشکر براند تن اژدها را همانجا بماند بیاورد لشکر به کوهی دگر کزان خیره شد مرد پرخاشخر بلندیش بینا همی دیر دید سر کوه چون تیغ و شمشیر دید یکی تخت زرین بران تیغ کوه ز انبوه یکسو و دور از گروه یکی مرده مرد اندران تختبر همانا که بودش پس از مرگ فر ز دیبا کشیده برو چادری ز هر گوهری بر سرش افسری همه گرد بر گرد او سیم و زر کسی را نبودی بروبر گذر هرآنکس که رفتی بران کوهسار که از مرده چیزی کند خواستار بران کوه از بیم لرزان شدی به مردی و بر جای ریزان شدی سکندر برآمد بران کوهسر نظاره بران مرد با سیم و زر یکی بانگ بشنید کای شهریار بسی بردی اندر جهان روزگار بسی تخت شاهان بپرداختی سرت را به گردون برافراختی بسی دشمن و دوست کردی تباه ز گیتی کنون بازگشتست گاه رخ شاه ز آواز شد چون چراغ ازان کوه برگشت دل پر ز داغ همی رفت با نامداران روم بدان شارستان شد که خوانی هروم که آن شهر یکسر زنان داشتند کسی را دران شهر نگذاشتند سوی راست پستان چو آن زنان بسان یکی نار بر پرنیان سوی چپ به کردار جوینده مرد که جوشن بپوشد به روز نبرد چو آمد به نزدیک شهر هروم سرافراز با نامداران روم

