[Verse 1] Aya nu ngaku paling bisa, Ngukur dunya ku jangkung sirahna. Padahal hirup mah kudu sadar, Aya luhur, aya handap dina takdir Gusti nu Maha. [Reff] Ngukur taneuh sabumi, Moal kabendung ku leungeun sorangan. Lamun sombong, bakal ragrag sorangan, Rendah haté téh jalan kasalametan. [Verse 2] Tong sok ngarasa paling nyaho, Hirup téh lain keur balapan ego. Ngarti batur, ngarti waktu, Éta nu ngajarkeun hirup nu jembar tur luyu. [Reff] Ngukur taneuh sabumi, Moal kabendung ku leungeun sorangan. Lamun sombong, bakal ragrag sorangan, Rendah haté téh jalan kasalametan. [Bridge] Lamun nyaho dirina saeutik, Moal ngahinakeun batur séjén. Sabab nu luhur téh moal nyarita, Tapi dipikawanoh tina lampah jeung rasa. [Reff – Panutup] Ngukur taneuh sabumi, Moal bisa salawasna unggul. Sing jembar haté, sing lemes basa, Éta tandana jalma nu sampurna rasa.
