Στο βλέμμα σου κρύφτηκε η σιωπή, σαν νύχτα που αρνείται να ξημερώσει. Τα χέρια μας άγγιξαν για μια στιγμή, κι ύστερα χάθηκαν, σαν φλόγες στον άνεμο. Κι αν η αγάπη ήταν δρόμος φωτεινός, πώς βρεθήκαμε χαμένοι στο σκοτάδι; Φωνάζω τ’ όνομά σου, μα δεν μ’ ακούς, μονάχα η ηχώ να μου θυμίζει το χθες. Μιλούσαμε με λέξεις που πονούσαν, μα η καρδιά ζητούσε να σωπάσει. Κι η απόσταση έγινε βουνό, κι εγώ στην κορυφή να ψάχνω φως. Ίσως να μην ήμασταν ποτέ για το φως, ίσως να γεννηθήκαμε για τη σιωπή. Μα αν γυρίσεις πίσω, έστω για λίγο, θα βρεις την καρδιά μου να χτυπά για εσένα. Σκιές ανάμεσα μας, κι εγώ εδώ, να περιμένω μια λέξη, ένα φως. Μα η νύχτα κερδίζει, κι εγώ σωπαίνω, στη σιωπή σου για πάντα θα μένω.
