Ο δρόμος της μοναξιάς ανοίγει σαν άγριο μονοπάτι, με πέτρες που θυμίζουν όνειρα σπασμένα, και σκιές που χορεύουν στο φως του φεγγαριού. Δεν την επιλέγεις αν δεν έχεις ζήσει τη ζωή, αν δεν έχεις γευτεί το μέλι και το δηλητήριο, αν δεν έχεις δει χαμόγελα να γίνονται μάσκες, και λόγια να σβήνουν σαν στάχτη στον άνεμο. Μα όταν η ψυχή κουράζεται απ’ τον θόρυβο, η μοναξιά γίνεται λύτρωση, σαν καθαρό νερό σε άνυδρο τόπο, σαν φως που σπάει το σκοτάδι χωρίς κραυγές. Εκεί βρίσκεις τον εαυτό σου, χωρίς καθρέφτες, χωρίς μάτια ξένα, μόνο τη φωνή σου να ψιθυρίζει αλήθειες που φοβόσουν να πεις στον κόσμο. Κι αν αποστρέφεσαι τους ανθρώπους, ίσως δεν είναι μίσος, ίσως είναι η ανάγκη να σωθείς, να βρεις γαλήνη στο άγριο μονοπάτι που λέγεται μοναξιά.
