[Verse 1] Στο τραπέζι μένει ο καφές σου κρύος, κι ένα κλειδί που δεν ανοίγει πια. Μάζεψα δυο πουκάμισα απ’ το συρτάρι, κι άφησα πίσω όσα είπαμε βαριά. [Pre-Chorus] Μη με κρατάς, δεν έχω άλλο τρόπο, η σιωπή σου έγινε τοίχος στην καρδιά. [Chorus] Θα τα βροντήξω όλα κάτω και θα φύγω, θα κλείσω την πόρτα δίχως να κοιτάξω. Ό,τι μου πήρες, πίσω σου το αφήνω, κι ας μη μου μείνει τίποτα να χάσω. Θα τα βροντήξω όλα κάτω και θα φύγω, με μια βαλίτσα και δυο λόγια μόνο: πως όποιος αγαπάει και δεν τον νιώθουν, κάποτε σώζει τη ζωή του μόνος. [Verse 2] Στο κινητό σου σβήνω το όνομά μου, δεν θα ρωτήσω πού γυρνάς μετά. Έμαθα πλέον να κρατάω την ανάσα, όταν η αλήθεια γίνεται μαχαιριά. [Pre-Chorus] Μη με φωνάζεις, δεν γυρνάω πίσω, ο δρόμος γράφει όσα δεν είπες δυνατά. [Chorus] Θα τα βροντήξω όλα κάτω και θα φύγω, θα κλείσω την πόρτα δίχως να κοιτάξω. Ό,τι μου πήρες, πίσω σου το αφήνω, κι ας μη μου μείνει τίποτα να χάσω. Θα τα βροντήξω όλα κάτω και θα φύγω, με μια βαλίτσα και δυο λόγια μόνο: πως όποιος αγαπάει και δεν τον νιώθουν, κάποτε σώζει τη ζωή του μόνος. [Bridge] Αν με θυμηθείς, θυμήσου έναν άνθρωπο που έδωσε τα πάντα και σωριάστηκε. Τώρα κρατάω μόνο την ανάσα μου, κι ό,τι ραγισμένο μέσα μου κοιμάται. [Final Chorus] Θα τα βροντήξω όλα κάτω και θα φύγω, μα αυτή τη φορά δεν θα φοβηθώ. Κι αν η καρδιά μου ψάξει το φιλί σου, θα της θυμίσω γιατί ζω. Θα τα βροντήξω όλα κάτω και θα φύγω, πριν γίνω ξένος στον ίδιο μου τον δρόμο. Όποιος αγαπάει και δεν τον νιώθουν, φεύγει μονάχος — μα γυρίζει ολόκληρος. [Outro] Το κλειδί στο τραπέζι, η πόρτα κλειστή, κι ένας καινούριος δρόμος αρχινά.