Silva Teutoburgiensis

Per silvam densam legiones eunt, Aquila fulget sub nubibus. Caelum tacet, ventus murmurat, Sed hostes latent in tenebris. Amicus factus est hostis, Arminius ducit ad mortem. Fides fracta est in umbra, Et spes Romana cadit. Tonat caelum, pluit ferrum, Silva clamat voce mortis. Legiones franguntur una post aliam, Nulla salus, nulla via. Aquila iacet in luto, Sanguine tincta gloria. Vox ultima: “Roma perit?” Et silva silet in aeternum.