Król posłańców wysłał w noc, Każdy dostał miecz i los. Muszę ruszyć tam, gdzie dym, Choć me serce zostało Tu Jeszcze czuję Twoją dłoń, Jeszcze słyszę cichy ton. Lecz królewski rozkaz brzmi — Ruszaj w drogę, – muszę iść. Nie odchodź... jeszcze zostań tu, Jeszcze świt nie zgasił snu. Moje łzy jak letni deszcz, Nie zatrzymają Twoich dróg. W moich włosach został wiatr, W moim sercu zgasł już świat. Każdy krok oddala nas, Jakby pękał sam już czas. Jeśli wrócę — odnajdę Cię. Jeśli nie — będę czekać wciąż. Miłość silniejsza jest niż miecz, Silniejsza niż królewski głos. Niech nas niesie wspólny sen, Choć rozdzielił wojny cień. Ty i ja — serca dwa, Rozdzielone przez króla. Niechaj wiatr przyniesie znak, Że odnajdziemy siebie znów. Choć dziś wojna rozdzieliła nas, Miłość nie zna końca dróg. Koń już czeka pośród pól, W dali słychać wojny huk. Każdy oddech boli bardziej, Niż stal wbita w moją pierś. Jeśli padnę pośród dnia, Niech mnie niesie Twoja łza. Niech pamięta cały świat, Kogo bardziej kochał brat. Każdej nocy palę świecę, Szepczę Twoje dobre imię. Każdy dzwon przypomina mi, Że odchodzą kolejne dni. Gdy zakwitnie znowu sad, Może wrócisz pośród traw. A jeśli nie... zostanie pieśń, Którą niesie wieczny wiatr. Choć król wezwał Cię na bój, Nie odebrał naszych dusz. Tam gdzie kończy swoją moc, Miłość dalej niesie głos. Jeśli spotka nas inny świat, Znów odnajdziemy własny szlak. Bo przysięga dana raz, Trwa dłużej niż wojenny czas. Czekaj na mnie... Będę czekać... Aż ucichnie ostatni miecz...
