Song Cover Image

5. MATKA KORZENI

冊𝕌ℂℍ𝕆𝕄𝕆ℝ𝔼𝕂
Dark ritual groove doom metal, atmospheric heavy metal, slavic pagan dark folklore, 88 BPM, Deep pulsating sub bass, massive heavy organic drums, tribal percussion, dark atmospheric textures, acoustic guitar layers, solemn background choir, huge immersive room reverb, Strong head-nodding groove, hypnotic rhythmic movement, steady storytelling cadence, ritual tension builds, massive emotional chorus lift, dynamic vocal contrast, Male deep baritone vocals with vocal fry in verses, low resonant storytelling delivery, powerful high rasp emotional vocals in choruses, low harmonic gang vocals, high raw bridge climax, Minimalist acoustic intro, heavy storytelling verses, explosive wall-of-sound chorus, percussion-heavy ritual bridge, massive emotional climax, fading bass and acoustic outro, Ancient giant roots, mysterious dust, primeval forest obsession, heavy guitar resonance
V5.5

Mówią... Że tam, gdzie ziemia pęka bez deszczu... A korzenie są grubsze od murów Labiryntu... Pył płynie jak czarna rzeka. Mówią... Ale ci, którzy byli najbliżej, Rzadko wracają z opowieścią. Pod korzeniami śpi coś starego, starszego niż nasze najstarsze kroniki, Starszego niż pierwsze ludzkie ognisko, starszego niż bogów tych krzyki. Powracający znaczą tam szlaki, zostawiają nacięcia na drzewach w nocy, Łowcy omijają te gęste miejsca, nie chcąc szukać tam żadnej pomocy. A kapłani Pyłu nagle milkną, gdy wiatr przynosi ten ciężki zapach, Gdy mrok zaczyna pękać na bagnach i dusi nas w swoich łapach. Nikt nie wie, czy to stworzenie, czy tylko źródło, gdzie bije ten prąd, Ale każdy z nas w głębi duszy chce uciec w tamtą stronę stąd. Każdy z nas dobrze zna tę legendę... Każdy z nas dobrze zna tę cenę... A jednak, gdy braknie nam tchu... Idziemy na skraj tego snu... MATKA KORZENI! — (Woła przez kamienie!) MATKA KORZENI! — (Woła przez nasz sen!) Tam, gdzie korzenie piją święty Pył, Tam człowiek gubi resztki swoich sił! Tam tracisz własny cień! MATKA KORZENI! — (Woła z głębin ziemi!) Jeden raz wrócił z workiem czystego Pyłu, bogatszy niż cała jego rodzina, Drugi powrócił całkiem bez wspomnień, nie poznał matki ani syna. Trzeci zostawił krwawy znak na krowie, czwarty porzucił swój łowiecki nóż, Piąty przysiągł, że słyszał tam śpiew i poszedł za nim w tumanie tych róż. Poszedł dalej niż wszyscy przed nim, wsiąknął w tę czarną, pogańską glebę, Gdzie mury Segmentu giną wysoko, zasłaniając nam puste niebo. To nie jest potwór, to czysta obsesja, która cię karmi, a potem gniecie, Największa tajemnica, najsłodsza zaraza, jaka istnieje na tym świecie. Każdy z nas dobrze zna tę legendę... Każdy z nas dobrze zna tę cenę... A jednak, gdy braknie nam tchu... Idziemy na skraj tego snu... MATKA KORZENI! — (Woła przez kamienie!) MATKA KORZENI! — (Woła przez nasz sen!) Tam, gdzie korzenie piją święty Pył, Tam człowiek gubi resztki swoich sił! Tam tracisz własny cień! MATKA KORZENI! — (Woła z głębin ziemi!) Może jest drzewem... może jest miejscem... Może to tylko kolejna historia, którą karmimy nasz własny strach... Lecz gdy Pyłu zaczyna brakować w osadzie, Gdy pamięć i umysł obraca się w piach... Nawet najstarsi... (pauza) Nawet Starszyzna patrzy w tamtą stronę! MATKA KORZENI! — (Woła przez kamienie!) MATKA KORZENI! — (Woła przez nasz sen!) Tam, gdzie korzenie piją święty Pył, Tam człowiek gubi resztki swoich sił! Tam tracisz własny cień! I choć znamy przestrogi... Wciąż szukamy jej śladów wśród skał! Demeter zgasiła ognisko. Mury wciąż milczą. A pierwsze korzenie piją nasz czas. Zapisano.