[intro] กาลครั้งหนึ่งยังมีเมือง รุ่งเรืองด้วยของวิเศษนานา วันหนึ่งมีผู้วิเศษนำมา เรียกว่า “พาสปอร์ตเอไอ” [Verse 1] พาสปอร์ตนี้ดีอย่างไร ใครถามไปก็ยิ้มละไม “ทันสมัยจ้ะ ประหยัดเวลา” ประชาชนพยักหน้า…อ๋อ เข้าใจ แต่มีคนหนึ่งถามเบา ๆ “แล้วราคาเท่าไรหรือท่าน” ผู้วิเศษยิ้มแล้วตอบทันควัน “อย่าถามเรื่องนั้น…เดี๋ยวเสียบรรยากาศ” [Chorus] คุ้มไหม คุ้มไหม ใครช่วยตอบที เงินมากมายนี้ ใช้แล้วได้อะไร ถ้าของวิเศษช่วยเมืองได้จริงไซร้ ก็คงคุ้มใจ…คุ้มเงินทุกสตางค์ คุ้มไหม คุ้มไหม อย่าถามเสียงดัง เดี๋ยวคนข้างหลัง จะหาว่าไม่ทันสมัย เอไอเก่งนัก ก็ต้องเก่งกว่าใคร แต่ถ้าจ่ายแพงไป…ใครตอบให้ประชาชน [Verse 2] วันหนึ่งชาวเมืองต่อแถว ถามเรื่องแล้วแล้วก็กลับบ้านไป บางคนบอก “เร็วกว่าก่อนใช่ไหม” บางคนถาม “แล้วต่างจากของเดิม?” นักบัญชีจึงถือสมุดมา คำนวณค่าใช้จ่ายอย่างใจเย็น “ถ้าเทียบประโยชน์กับเงินที่เห็น ผลลัพธ์จะเป็นอย่างไรหรือท่าน?” ผู้วิเศษรีบยกมือห้าม “อย่าคิดมาก เดี๋ยวระบบสับสน ของใหม่ต้องดี เพราะเป็นของใหม่ทุกคน ส่วนคุ้มไม่คุ้ม…ค่อยว่ากัน” [Bridge – จังหวะปั่น ๆ] หนึ่งบาท สองบาท สามบาท รวมไปจนหลายล้านบาท ถามว่าช่วยอะไรบ้าง ตอบว่า “ช่วยให้ทันสมัย!” หนึ่งปี สองปี สามปี ถ้ายังไม่มีใครเข้าใจ ก็ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร เพราะอย่างน้อย…เราได้ “เอไอ” [Chorus ใหญ่] คุ้มไหม คุ้มไหม ใครช่วยตอบที ของดีจริงนี่ ต้องวัดกันตรงไหน วัดจากคำโฆษณา หรือวัดจากผลที่ได้ หรือวัดจากคนอนุมัติ…ว่าเห็นว่าคุ้มกันเอง คุ้มไหม คุ้มไหม ประชาชนรอฟัง เงินทุกบาททุกสตางค์มิใช่ของใคร ถ้าเอไอวิเศษช่วยเมืองได้จริงไซร้ ก็ขอเพียงตอบให้ได้…ว่า คุ้มค่าอย่างไร [Outro – หวานแบบเพลงนิทาน] กาลครั้งหนึ่ง ณ เมืองแสนดี มีเอไอทันสมัยอยู่กลางเมือง ทุกคนถามเรื่องความคุ้มค่าเป็นเครื่อง ผู้วิเศษตอบเสียงหวานว่า… “อย่าถามมากเลยจ้ะ ของวิเศษ…ก็ต้องวิเศษสิจ๊ะ” ติง ติง ติง ติง…
