
Stroof 1 Ich stonn am Rhingufer, dä Himmel es jrau, Schiffe trecke vürbei, interessiert keen Sau. De Stadt es voll Lärm, doch keene is do, jede luurt op Displays, keene hürt zo. En Kölle vürm Dom, en Bonn vürm Schloss, Minsche met Köpp voll Sorje, et löss se nit loss. Et Summe vum Handy es lauter als schwaade, jeder luurt drop, op Nachrichte am waade. Refrain Un de Luff weed rauer he em Land, Wööt wie e Metz en jeder Hand. Zwische Kölle un Bonn am Rhing nur noch ne blasse Sunnesching Stroof 2 Em Zoch noh Bonn sitze Minsche janz still, Jeseechter wie duud, als wenn keener mieh will. Kommentare voll Hass, schnell jesaat un jeschrivve, Sätz ohne Struktur, die trotzdem verletze. Fröher am Büdche joov vill Diskussion, hück nur noch Posts, flück un ohne Ton. Et „Jefällt mir“ es jemaat unger nem Bild, un keener hätt Zick, sin nur noch jedrillt. Refrain Un de Luff weed rauer he em Land, Wööt wie e Metz en jeder Hand. Zwische Kölle un Bonn am Rhing nur noch ne blasse Sunnesching Bridge Vielleech hammer uns selvs verjesse sin nur noch vill ze vill aan de Bildschirm jefesselt. Dä Rhing lööf ruhisch, wie immer schon, interessiert keen Sau, mer verliere dä richtije Ton. Refrain Un de Luff weed rauer he em Land, Wööt wie e Metz en jeder Hand. Zwische Kölle un Bonn am Rhing nur noch ne blasse Sunnesching [Schluss] Un ich froch mich leis im Ovendwind, wo all die leeve Tön jeblivve sinn. Zwische Kölle un Bonn em dämmrige Leech söök ich ne Minsch — endlich ens e fründlich Jeseech

