[Intro] Senny poranek… miasto oddycha ciężko. Ja też. [Zwrotka 1] Senny poranek upalnego lata, lekki wiatr dotyka ciała — jak znak, że jeszcze trwam. Słońce pali, ale nie tak jak życie, które zna mój ciężar i nie pyta „czy dam radę”. Myśli krążą — teraz, jutro, pojutrze, nie wybiegam za daleko, ale patrzę dalej niż wczoraj. Chcę być silny — nie dla świata, dla siebie, gdy nikt nie patrzy. [Refren] Idę cicho — ale wiem, dokąd, nie potrzebuję krzyku, by istnieć. Mam w sobie ogień i spokój, co razem uczą mnie iść wyżej. Nie wszystko muszę udowadniać, nie wszystko trzeba zdobyć siłą — czasem wygrywasz najwięcej, gdy zostajesz sobą, nie chwilą. [Zwrotka 2] Zaufanie — fundament, nie słowo, miłość nie zawsze miękka, czasem twarda jak beton. Uczę się jej bez złudzeń, bez iluzji, bo wiem już, jak wygląda życie, gdy kłamiesz sam przed sobą. Każda chwila to wybór — nie teoria, odsłaniasz uczucia albo chowasz je głębiej. Ja już nie chcę chować — za długo milczałem, teraz mówię ciszą, która waży więcej niż hałas. [Refren] Idę cicho — ale wiem, dokąd, nie potrzebuję krzyku, by istnieć. Mam w sobie ogień i spokój, co razem uczą mnie iść wyżej. Nie wszystko muszę udowadniać, nie wszystko trzeba zdobyć siłą — czasem wygrywasz najwięcej, gdy zostajesz sobą, nie chwilą. [Bridge] Był moment, gdzie wszystko we mnie zgasło. Pustka — cicha, lepka, prawdziwa. I właśnie tam coś się we mnie nie poddało. Nie krzyczało. Po prostu… zostało. [Refren – mocniejszy] Wstaję — nawet jeśli wolno, bo każdy krok ma znaczenie. Nie szukam drogi na skróty — idę własnym sumieniem. Mam w sobie instynkt przetrwania, który nie zna porażki — bo dopóki oddycham świadomie, to jeszcze nie padłem naprawdę. [Zwrotka 3] Obudź w sobie instynkt — nie dla świata, dla siebie. Masz prawo chcieć więcej, ale zacznij od prawdy. Walcz, póki czujesz grunt pod nogami, bo kiedy przestajesz czuć — zaczynasz znikać. Nie znasz swojej ceny? Dobrze. To znaczy, że jeszcze jej nie sprzedałeś. Bądź cierpliwy — życie nie spieszy się z odpowiedzią, ale zawsze mówi prawdę, jeśli umiesz słuchać. Zostań tam, gdzie jesteś sobą — i poczekaj… aż twoje kroki zaczną znaczyć więcej niż słowa. [Refren – finał] Idę cicho — ale już wiem, kim jestem, nie muszę walczyć o każdy oddech. Mam w sobie spokój, który przetrwał burzę, i ogień, który nie zgasł po drodze. Nie jestem cieniem tego, co było — jestem dowodem, że można wstać. I nawet w ciszy, na twardym betonie — można naprawdę żyć i trwać.
