[Vers 1] Toen mijn fiets verdwenen was en de wereld veel te groot Rende ik naar huis toe met de tranen in mijn ogen Jullie zeiden niet veel woorden jullie gingen met me mee En ineens leek alles kleiner dan het daarvoor nog leek En nog steeds als ik bij jullie binnenkom Valt er iets van rust weer op zijn plek Alsof de klok een beetje langzamer loopt Alsof ik even thuis ben zoals toen Er was muziek op zondagmiddag licht dat door de kamer viel Een boek op schoot en alle tijd van de wereld Ik wist toen nog niet dat ik dat bewaren zou Maar ik draag die stilte nog altijd met me mee En nog steeds als ik bij jullie binnenkom Valt er iets van rust weer op zijn plek Alsof de klok een beetje langzamer loopt Alsof ik even thuis ben zoals toen Papa maakte van gewone dingen iets wat niemand anders zag Een hangmat van een oude loper een avontuur voor elke dag Mama maakte van moeilijke dagen weer een plek om verder te gaan En zonder dat ik het ooit merkte hebben jullie naast me gestaan Misschien blijf ik altijd het meisje Niet omdat ik klein ben gebleven Maar omdat ik van jullie leerde hoe eenvoudig liefde leeft Ik zag het in een hand door het haar onderweg naar huis In een kop thee die al klaarstond In duizend kleine dingen Die nooit bijzonder leken Tot ik begreep Dat dit liefde was
