Strophe 1: Hück morje hät dä Papajei jebrüllt, weil ihm fastelovend fählt, janz vüll. Er hockt in däm Käfig, wie en Prins im Schloss, doch ohne dat Jeföhl es für ihn nix loss. Refrain: Der Papajei will uss’m Käfig, he will danze, he will singe, Kölle Alaaf un Schunkelringe! He seht: “Lass mich endlich noh drusse! Ich will met Jecke fiere, nit bloß luure.” Strophe 2: Hück Mädcheverzäll, dä Fastelovend kütt, doch dä Papagei, der sitzt do muzisch. He träumt von Bützje, Musik un Kamelle, von Kölsch am Zapfhahn un Pänz, die laache helle. Refrain: Der Papajei will uss’m Käfig, he will danze, he will singe, Kölle Alaaf un Schunkelringe! He seht: “Lass mich endlich noh drusse! Ich will met Jecke fiere, nit bloß luure.” Bridge: Durch’s Veedel zieht Musik, et Trommle spillt, doch he sitzt do fest, wo nix passiert. “Loss mich noh d’r Zoch, ich will met fleje, ich singe met alle, do möht mir keiner fehle!” Refrain: Der Papajei will uss’m Käfig, he will danze, he will singe, Kölle Alaaf un Schunkelringe! He seht: “Lass mich endlich noh drusse! Ich will met Jecke fiere, nit bloß luure.” Finale: Dä Käfig jeiht op, he fleut uss’m Raum, schwebt över Kölle, wie en Fastelovends-Traum. Mit alle Jecke singt he “Kölle Alaaf”, un jeder ruft: “Dat es Heimat, he geht et aff !” (Kölle Alaaf!)