Ma pan czerwone na koszuli

[Nastrój: Agresywny synthwave, mroczny vaporwave – żeński wokal, złowieszczy, ale pewny siebie, pulsująca intensywność] [Instrumentalne Otwarcie: ostre uderzenia syntezatora, pulsujący bas, złowrogie pady] [Zwrotka 1: szybki, śledzący rytm] Idzie w bieli – głęboko w czerwieni, Przez neonowe aleje, spojrzenia zamiera w cieni. Kapnie powoli, lecz kroków nie zwalnia, Ogień w oczach – lepiej nie stawaj na drogach. [Przedrefren: narastające napięcie, echa widmowe] Jego kroki uderzają jak grom w mrok, Czerwień na koszuli – nikt nie pyta, nikt w bok. To tylko sos? A może coś gorszego? Nikt nie chce wiedzieć – bo boi się tego. [Refren: rytmiczne wykrzyki, nieustępliwy beat] Panie, ma pan czerwone na sobie! (Kapie w dół, kapie w dół!) Idzie szybko, a oni wstrzymują dech – (Nie pytaj! Nie patrz! Czujesz już gniew!) Panie, ma pan czerwone na sobie! (Płonie w blasku neonów nocą!) To plama… czy znak od dołu mocą? [Zwrotka 2: ostrzej, bez przerwy] Mówią, że jest z Klubu Makaronu, Z tajnych sal, gdzie sos wrze bez tonu. Jego strój jest znaczony, lecz idzie jak los, A z wnętrza bije czysty gniew – tak, to sos. [Przedrefren: paranoja, rosnący lęk] Może wie, może słyszy, Ciszę w oddechu, strach, co się zbliży. To tylko marinara? Pewnie tak… Więc czemu niebo dziś zmienia się w smak? [Refren: pełna moc, syntezatory uderzają] Panie, ma pan czerwone na sobie! (Kapnie w dół, kapie w dół!) Idzie szybko, a oni wstrzymują dech – (Nie pytaj! Nie patrz! Czujesz już gniew!) Panie, ma pan czerwone na sobie! (Płonie w blasku neonów nocą!) To plama… czy znak od dołu mocą? [Most: szeptem, złowieszczo] Nie zatrzymuje się, nie waha kroku, Tylko człowiek… czy znak epilogu? Bez widelca – tylko nagi makaron, Ściska go w dłoniach jak cichy patron. [Refren finałowy: eksplozja głosów, warstwowe wokale] Panie, ma pan czerwone na sobie! (Kapnie w dół, kapie w dół!) W neonowych żyłach przecina dźwięk – (Czy to sos, czy coś bez więz?) Panie, ma pan czerwone na sobie! (Płonie w blasku neonów nocą!) To plama… czy znak od dołu mocą? [Zakończenie: echa jak duchy, syntezatory rozmywają się] Idzie dalej, deszcz jak popiół spada, Czerwień wciąż lśni, gdy kałuża wpada. Nikt nie pyta, nikt nie woła, Wzrok w dół spuszczają – i cisza go otula. [Instrumentalne Zamykanie: głęboki pogłos, zanikające pulsy, echo grozy] [Instrumentalne Przejście] [Koniec Utworu]