สติจากนันทสูตรกาลย่อมล่วงไป

[Verse 1] ยามฟ้าค่อยเปลี่ยนสีในคืนที่เงียบงัน เสียงลมหายใจนั้น เตือนใจทุกเวลา วันคืนไม่เคยหยุด ชีวิตไม่เคยคอย วัยเยาว์ที่เลื่อนลอย ค่อยจางไปทุกวัน [Pre-Chorus] เมื่อมองเห็นความจริง ไม่มีสิ่งใดยั่งยืน แม้รัก โลภ โกรธ กลืน สุดท้ายก็ผ่านพ้นไป [Chorus] กาลย่อมล่วงไป ราตรีย่อมผ่านไป ชั้นแห่งวัยของใจ ค่อยละลายตามกาล ชีวิตดั่งสายลม ไม่จีรังยืนนาน จงเร่งสร้างทางแห่งบุญ ก่อนวันสุดท้ายมาเยือน บุญคือแสงส่องใจ ในคืนที่มืดมน สันติคือหลุดพ้น จากโลกามิสทั้งปวง ปล่อยวางความยึดมั่น ที่พันธนาการดวง แล้วใจจะก้าวล่วง สู่ความสงบภายใน [Verse 2] เคยไขว่คว้าความฝัน จนลืมวันเวลาผ่าน สุดท้ายเหลือเพียงลมหายใจ กับความจริงที่ต้องเจอ มรณะเดินเคียงข้าง ไม่ต่างจากเงาตน เตือนให้ทุกผู้คน รีบค้นทางแห่งธรรม [Bridge] ไม่มีใครหนีพ้น ความแก่ ความดับสูญ แต่ผู้เห็นความจริง จะพบทางอันอบอุ่น ละความหลงในโลก ที่คอยฉุดใจวุ่น แล้วความสงบจะหนุน ให้หัวใจเป็นอิสระ [Chorus ซ้ำ] กาลย่อมล่วงไป ราตรีย่อมผ่านไป ชั้นแห่งวัยของใจ ค่อยละลายตามกาล ชีวิตดั่งสายลม ไม่จีรังยืนนาน จงเร่งสร้างทางแห่งบุญ ก่อนวันสุดท้ายมาเยือน บุญคือแสงส่องใจ ในคืนที่มืดมน สันติคือหลุดพ้น จากโลกามิสทั้งปวง ปล่อยวางความยึดมั่น ที่พันธนาการดวง แล้วใจจะก้าวล่วง สู่ความสงบภายใน [Outro] เมื่อกาลยังหายใจ จงใช้ใจให้มีค่า ก่อนราตรีสุดท้ายมา จงเดินสู่สันติธรรม…