[Intro: Lush synth pads and shimmering reverb guitars] (Verso 1) Máis alá dos montes, máis alá do mar, onde o aire é puro e difícil de respirar. O ceo abre as portas de cristal e xeo, un camiño de neve no medio do ceo. A bruma é tan branca que parece soar, mentres as ás axitan o ar. (Refrán) Camiños de neve, liñas de luz, un rastro de paz que a alma traduz. Máis alto que as nubes, máis lonxe do chan, voando sen medo cara á mañán. Sen marcas de tempo, sen ningunha dor, no reino do silencio, do ceo e do amor. (Verso 2) O frío non queima, só trae serenidade, un abismo de graza e de eternidade. As plumas de nácar van deixando ao pasar, un po de estrelas difícil de esquecer e borrar. O mundo de abaixo xa queda moi lonxe, como un vello eco que a noite responde. (Refrán) Camiños de neve, liñas de luz, un rastro de paz que a alma traduz. Máis alto que as nubes, máis lonxe do chan, voando sen medo cara á mañán. Sen marcas de tempo, sen ningunha dor, no reino do silencio, do ceo e do amor. [Bridge: Deep bass and soaring wall of guitars] E na inmensidade onde reina a paz, non hai ningunha sombra que poida ir atrás. A luz da Creación ilumina o camiño, sen ningunha dubida, sen estar só nin esquecido... (Outro) Camiños de neve... Soño de xeo e de luz... Voar máis alto... En paz sen fin.
