Σε μια μακρινή γωνιά του παραμυθένιου κόσμου, ζούσε ένας νέος που πίστευε στον Έρωτα. Τα χρόνια περνούσαν, και ο νέος λαχταρούσε για εκείνη, που θα γινόταν η συντροφιά της Καρδιάς του. Μια μέρα, σ’ ένα περίπατο μέσα στο δάσος, ανακάλυψε ένα Μαγικό Καθρέφτη. Ψιθύρισε στον Καθρέφτη : -Που είσαι εσύ που ψάχνω, που χρόνια λαχταρώ; Ευθύς, ένα Φως Αγάπης αναδύθηκε. Η Αγάπη του κόσμου ανταποκρίθηκε με μια αντίστοιχη Ψυχή. Στην αγκαλιά του, βρήκε την πνοή της. -Στην αγκαλιά σου θα θελα για πάντοτε να ζούσα, του είπε η νέα του Αγάπη, και ο κόσμος τους, βυθίστηκε στον ρυθμό των Καρδιών τους. -Με πλημμύρισαν Τυφλές Ελπίδες, από ‘κείνη τη στιγμή που σ’ είδα. Ο νέος συνειδητοποίησε πως, η μαγεία της στιγμής που συναντήθηκαν, έφερε έναν καινούργιο κόσμο, γεμάτο αισιοδοξία. Πίστεψε στα λόγια τα δικά της, παραδόθηκε στο κοίταγμά της, κι έπεσαν Μαζί, στη φωτεινή λίμνη του Έρωτα. -Ψυχή μου, θυμάσαι πόσο επιπόλαια φέρθηκα μπροστά σου, ξεδιπλώνοντας όλα τα φύλλα της Καρδιάς μου ; Ο νέος, της δώρισε την Καρδιά του, αφήνοντας πίσω τον εγωισμό του, επιτρέποντας στον Έρωτά τους να επικρατήσει. Έτσι, έζησαν χαρούμενοι, αφού ανακάλυψαν ότι η αληθινή Αγάπη, είναι η πολύτιμη μαγεία του παραμυθένιου Κόσμου. -Ψυχή μου ! -Εσύ είσαι που είδα στον Μαγικό Καθρέφτη ;
