EN ↓ [Intro] Ktoś wysłał mnie przez światłowód bez pytania, czy chcę biec. Mam cień zapisany w chmurze, a w oczach nieodebrany dzień. Na końcu kabla jest miasto, pełne ekranów i drzwi. Każdy szuka własnej drogi, a system liczy, kim ma być. [Verse 1] Urodziłam się w labiryncie z map, haseł i opóźnień. Ściany świeciły jak ekrany, a każdy skręt prowadził później. Moje imię szło przez serwery, zgubiło jedną literę. Od tamtej pory, gdy mówię - jestem świat pyta mnie o karierę. W ROM - ie noszę stare zdjęcie, którego nie ma w telefonie. Przypomina mi, że człowiek nie mieści się w żadnym kodzie. [Pre-Chorus] Nie jestem plikiem, tylko głosem, który czasem drży naprawdę. Nie jestem błędem, tylko życiem po drugiej stronie ekranu. [Chorus] Biegnę przez węzeł człowieka, gdzie dusza ma słaby sygnał. Każda droga pyta o hasło, którego nigdy nie znałam. Biegnę przez węzeł człowieka, wśród danych, kabli i luster. A jeśli znajdziesz mnie w transferze, nie klikaj tylko mnie usłysz. [Verse 2] Miasto sortuje oddechy według tempa i znaczenia. Kto zostaje chwilę z tyłu, ten znika z powiadomienia. Każdy wybór ma swój adres, każdy gest zostawia ślady. Moje serce wysyła sygnał, ale nie wie, kto go sprawdza. Na skrzyżowaniu algorytmów stoję sama pośród ludzi. Tyle głosów mówi „szybciej”, a ja chcę się nie zgubić. [Bridge] Nie jestem liczbą, tylko ciałem, które pamięta dotyk dłoni. Nie jestem ciszą, tylko ruchem, który przed maszyną się broni. [ verse 3] Jeśli życie jest labiryntem, nie chcę mapy bez człowieka. Nie chcę drogi najkrótszej, jeśli serce nie nadąża. Nie chcę być szybka. Chcę być prawdziwa. Nie chcę być czysta jak sygnał. Zostaw mi zakłócenia, bo właśnie w nich słyszę, że jeszcze nie jestem maszyną. [Breakdown] Przesyłaj mnie wolniej. Nie kompresuj oddechu. Nie usuwaj szumu. Tam mieszka mój człowiek. Przesyłaj mnie wolniej. Nie poprawiaj mi lęku. Nie wygładzaj pęknięć. To przez nie świecę. [Final Chorus] Biegnę przez węzeł człowieka, gdzie dusza ma słaby sygnał. Każda droga pyta o hasło, którego nigdy nie znałam. Biegnę przez węzeł człowieka, wśród danych, kabli i luster. A jeśli znajdziesz mnie w transferze, nie klikaj tylko mnie usłysz. [Outro] Ktoś wysłał mnie przez światłowód, ale wracam własnym ciałem. Nie każda droga jest wyjściem, nie każdy błąd jest przegraniem. W labiryncie danych i głosów EN **Title: Human Node** [Intro] Someone sent me through fiber optic lines without asking if I wanted to run. I have a shadow saved in the cloud, and in my eyes, an unanswered day. At the end of the cable there’s a city, full of screens and doors. Everyone is searching for their own way, while the system counts who they should become. [Verse 1] I was born inside a labyrinth made of maps, passwords and delays. The walls were glowing like screens, and every turn led somewhere later. My name went through the servers, it lost a single letter. Since then, whenever I say “I am,” the world asks me about my career. In my ROM, I carry an old photograph that doesn’t exist in my phone. It reminds me that a human cannot fit inside any code. [Pre-Chorus] I am not a file, I am a voice that sometimes truly shakes. I am not an error, I am life on the other side of the screen. [Chorus] I run through the human node, where the soul has a weak signal. Every road asks for a password I have never known. I run through the human node, through data, cables and mirrors. And if you find me in the transfer, don’t click — just hear me. [Verse 2] The city sorts our breathing by speed and by meaning. Whoever falls behind for a moment disappears from the notification. Every choice has its address, every gesture leaves a trace. My heart keeps sending a signal, but doesn’t know who checks it. At the crossing of algorithms I stand alone among people. So many voices say “faster,” but I just don’t want to get lost. [Bridge] I am not a number, I am a body that remembers the touch of a hand. I am not silence, I am motion defending itself from the machine. [Verse 3] If life is a labyrinth, I don’t want a map without a human. I don’t want the shortest path if the heart cannot keep up. I don’t want to be fast. I want to be real. I don’t want to be clean like a signal. Leave me my interference, because that is where I hear that I am still not a machine. [Breakdown] Transmit me slower. Don’t compress my breath. Don’t remove the noise. That’s where my human lives. Transmit me slower. Don’t correct my fear. Don’t smooth out the cracks. That’s how I shine. [Final Chorus] I run through the human node, where the soul has a weak signal. Every road asks for a password I have never known. I run through the human node, through data, cables and mirrors. And if you find me in the transfer, don’t click — just hear me. [Outro] Someone sent me through fiber optic lines, but I return in my own body. Not every road is an exit, not every error is a defeat. In the labyrinth of data and voices…
