Περπάτου σε μια λησμονιά στα βάθη του μυαλού μου και ξέθαψα μια όμορφη κυπαρισσένια κόρη, που το κορμί της άσπιλο ήταν σαν μοναστήρι και η ψυχή της καθαρή και αμόλυντη σαν "φέγγος"! Άρχισε να φωτοβολά αστέρια η θύμησή μου και να ορίζει απέραντα σοκάκια της καλντέρας,* που αναδύθηκαν βαθιά για ένα σου χατήρι, σαν λάβα από ηφαίστειο που μας γλυκόπυρώνει! Τι κι αν μου τσάκισες φτερά ελπίδες και φεγγάρια Τι κι αν με λάβωσες βαθιά μέχρι την περηφάνια... Εγώ τολμώ να σκέφτομαι να φέρνω στο μυαλό μου, μια όμορφη ανάμνηση από έναν «άγγελο» μου, απού μεταμορφώθηκε σε στυγερό γεράκι και μού βγαλε τα μάτια μου... με κοφτερό χαράκι.
