(INTRO — cichy fortepian, tykanie zegara, delikatny oddech): Budzik. Siódma rano. Wstań. Umyj twarz. Ubierz się. Uśmiechnij. Nikt nie może zobaczyć, ile waży dzisiejszy dzień. (ZWROTKA I — spokojny kobiecy wokal): Mijam ludzi na ulicy, mówię „dzień dobry” jak co dzień. Ktoś opowiada mi historię, więc śmieję się tam, gdzie trzeba. Pytają: — Wszystko dobrze? Odpowiadam: — Jasne. Tak łatwo mieści się kłamstwo w jednym krótkim słowie. Nikt nie widzi, że od rana liczę godziny, aż będę mogła znowu się położyć. (REFREN — delikatne smyczki i kobiecy chór): Kiedy zdejmuję uśmiech, nie zostaje pod nim płacz. Czasem nie zostaje nic. Ani smutek. Ani gniew. Tylko cisza, której nie umiem nazwać. Kiedy zdejmuję uśmiech i zamykam za sobą drzwi, przestaję udawać, że wiem jeszcze, jak się żyje. (ZWROTKA II — wiolonczela, coraz cięższa atmosfera): Kubek stoi na stole. Herbata dawno wystygła. Patrzę na nią od godziny, jakby podniesienie ręki było zadaniem na całe popołudnie. Telefon świeci. „Gdzie jesteś?” „Idziesz z nami?” „Czemu się nie odzywasz?” Piszę: „Jestem zmęczona.” Kasuję. Piszę: „Może jutro.” Łatwiej odmówić spotkania, niż powiedzieć: “Nie wiem, co się ze mną dzieje.” (REFREN — mocniejszy chór): Kiedy zdejmuję uśmiech, nie zostaje pod nim płacz. Czasem nie zostaje nic. Świat nadal biegnie, a ja patrzę przez szybę, jakby życie działo się beze mnie. Kiedy zdejmuję uśmiech, nikt nie słyszy tej ciszy. Bo nauczyłam się cierpieć tak cicho, że nawet ja przestałam siebie słyszeć. (ZWROTKA III — prawie sam fortepian): Pamiętam siebie sprzed lat. Śmiała się głośniej. Tańczyła bez muzyki. Miała tysiąc planów na jeden mały dzień. Czasem patrzę na jej zdjęcie i zastanawiam się... dokąd poszła. Czy nadal gdzieś tu jest? Czy tylko ja pamiętam jej imię? (CHÓR — bardzo cicho): Jeszcze jesteś... Jeszcze jesteś... Jeszcze...jesteś. Jesteś! Jesteś! Jesteś! (MOST — narastające smyczki i chór mieszany): Nie potrzebuję słów: „Weź się w garść.” Nie mów: „Inni mają gorzej.” Nie pytaj, czego mi brakuje. Sama chciałabym wiedzieć. Usiądź tylko obok. Nie naprawiaj mnie. Nie zmuszaj do uśmiechu. Pozwól mi przez chwilę nie udawać, że jestem silna. (OSTATNI REFREN — pełny chór, potem stopniowe wyciszenie): Kiedy zdejmuję uśmiech, może nadal jestem ja. Może pod tą wielką ciszą jeszcze bije moje serce. Może nie muszę dzisiaj odnaleźć całej drogi. Może wystarczy: Jeden krok. Jedno słowo. Jeden człowiek. Przy którym nie muszę mówić: „Wszystko dobrze.” (CODA — fortepian, dźwięk przychodzącej wiadomości): Telefon znów się zapalił. „Hej. Nie musisz nigdzie wychodzić. Mogę po prostu przyjść i z tobą posiedzieć?” Patrzę na ekran. Minuta pierwsza. Druga. Trzecia. Palce drżą nad klawiaturą. Tym razem nie piszę: „Wszystko dobrze.” Piszę tylko: „Przyjdź.” A potem... po raz pierwszy od dawna nie zakładam uśmiechu, kiedy słyszę pukanie do drzwi.
0/500