Ang Tunay na Liwanag ay dumating sa sanlibutan, ngunit hindi Siya nakilala ng mundo. Dumating Siya sa Kanyang sariling sambahayan, ngunit Siya’y hindi tinanggap ng Kanya. Mas minahal ng mga tao ang kadiliman kaysa liwanag, ayaw lumapit sa apoy, sapagkat mahahayag ang kanilang mga gawa— mga gawang ginawa sa Diyos; ako’y isa sa kanila. Tinanggap ko ang lahat ng ibinigay ng aking ina, ngunit wala akong naibalik na tulad ng kanya. Ako’y naging dayuhan sa dalampasigang makalangit, hanggang matutunan kong ang lahat ng gawa ay tinutupad sa Salita ng Diyos. Mabuti man o masama—lahat ay nasa Kanya; iisa lamang ang pagpili: umamin. Ginawa mo ang pinaghirapan ng ina sa dugo. Ako’y naging manlalakbay sa banyagang lupain, ngayon ay lumalakad na sa sarili kong lupa, pinagpala. Umakyat ang galit ko laban sa mga ina; wala akong ibinayad na dugo, walang buhay gaya niya. Sumamba ako sa mga diyos-diyosang likha ng tao, upang pamahalaan ang kanyang iniluwal sa sakit at panalangin. Ang aking mga kapatid—pare-pareho kami; sabay-sabay naming nakalimutan. Ang buong lupa ay sa Diyos lamang, at ang ina ay laging Kanya— lingkod, mabuting katuwang. Amen Sa makalangit na pampang ng Diyos, lahat ng tao’y mga dayuhan— mga estranghero sa bagong lupain, muling isinilang sa Kanyang utos. Pagtabing at pagsunod sa banal na kautusan: balo, ulila, dayuhan sa pintuan. Bawat kaluluwang isinilang sa banyagang watawat, tila pipi ang dila—ngunit tinawag ng pananampalataya. Si Jesus—Hudyo ng Israel, malinaw ang lahi: David, Abraham, sa Lucas hanggang kay Adan. Hindi mo masusundan ang sampung salinlahi— ikaw ay bansang Hentil na pinakasalan ang Banal sa biyaya. Iba’t ibang bansa, iba’t ibang salinlahi, iisa ang Krus—buhatin mo at tabingan silang lahat. Dati kang dayuhan, iningatan sa panganib, sa hiya at sisi— gaya noong ikaw ay tinabingan ni Jesus. [] Kamay sa dibdib sa mga paaralan sa Amerika, panatang katapatan—ikaw at ako. Itinaas ko ang aking kamay upang humawak ng sandata, ipagtanggol ang Saligang Batas, taimtim na sinumpaan, laban sa kaaway sa labas at sa loob. Ngunit paano ko malalaman? Kailangan kong unawain ang panata at ang Karapatan, bago ko husgahan ang ibang tao para sa buhay na sinasabi kong ipinaglalaban. Espanyol, Mexicano, Tsino, Pilipino, Aleman—magkakatabing upuan. Noong bata pa kami, wala kaming nakitang pagkakahati, akala namin ay maganda, akala namin ay payapa. Minahal namin ang aming mga ina noon, bago kami naging mga lalaking sumusunod sa diyus-diyosan kaysa sa buhay na puso, kaysa sa awtoridad na ibinigay ng Diyos sa kanyang mga anak. Inagaw ang kalayaan ng mga anak na isinilang na malaya, pati ng mga anak na iniluwal niya sa hirap. Tinawag ang kasalanan na “ganyan talaga,” at ang pagkaalipin na “normal lang.” Gaano kalayo naligaw ang mga tao— sabay-sabay na nawala, bawat isa’y sariling daan. Landas ng pagsuway patungong Sodoma, tinatawag ang gabi na araw [] Sa makalangit na pampang ng Diyos, lahat ng tao’y mga dayuhan— mga estranghero sa bagong lupain, muling isinilang sa Kanyang utos. Pagtabing at pagsunod sa banal na kautusan: balo, ulila, dayuhan sa pintuan. Bawat kaluluwang isinilang sa banyagang watawat, tila pipi ang dila ngunit tinawag ng pananampalataya. Si Jesus Hudyo ng Israel, malinaw ang lahi David, Abraham, sa Lucas hanggang kay Adan Hindi mo masusundan ang sampung salinlahi ikaw ay bansang Hentil na pinakasalan ang Banal sa biyaya Iba’t ibang bansa, iba’t ibang salinlahi iisa ang Krus—buhatin mo at tabingan silang lahat. Dati kang dayuhan, iningatan sa panganib sa hiya at sisi gaya noong ikaw ay tinabingan ni Jesus Ang nakita mo, nakita ko rin. Ang narinig mo, narinig ko rin. Ngayon, isuko ang paningin— ang pananampalataya’y isinisilang sa Salita, hindi sa anyo. Sundin ang utos— pinakamatamis na pagpili ng sangnilikha. Lilipas ang langit at lupa, ngunit ang Salita Niya’y hindi mababasag. Ang tao’y singaw lamang—hanging lumilipas, maliban sa mga tumutupad sa Kanyang bilin. Igawad ang katarungan sa dugo ng ina, sapagkat mabigat ang pasaning inilagay ng PANGINOONG DIYOS sa kanya. Lahat ng tao’y isinilang sa paghihirap ng ina, dala ang kirot na hindi binayaran ng sinumang lalaki. Ang kanyang pagdurusa ang nagdala ng kasalanan ng lahat, maliban sa Tagapagligtas—ang Salitang nanatili. Walang ibang pangalan sa ilalim ng langit na ibinigay upang ang tao’y maligtas. Isang Ama—ang Panginoong Diyos ay nagpakumbaba; ang sinira ni Adan, sinunod ni Jesus. Siya’y dumudugo—karaniwan ito sa sangkatauhan, ngunit ang mga kamay na nakataas ay nagsasabing, “Diyos ang may gawa.” Huwag kang magkunwaring nagliligtas ng mga bansa kung hinahamak mo ang kautusang iyong itinatakwil. Mga lalaki, kung may tainga kayong makinig, makinig kayo ngayon—lumabas kayo. Nahugasan na ang mga paa—maging mga kamay at paa. Siya ang katawan—pula, totoo, hindi yuyuko. Ina, kapatid na babae, asawa, at anak— dayuhan man o kababayan, lahat ay Kanya. Nawa’y kaming mga lalaki ay makamtan ang Jerusalem dito pa sa lupa— sa harap ng Kanyang trono
