(Intro – dziecięcy szept, śpiew ptaków o świcie, delikatny kobiecy chór): Słyszysz...? To nie wiatr...To głosy... Które zbyt długo...Czekały... Aż ktoś...Je usłyszy... Aż ktoś…Je zobaczy… (Zwrotka I): Pośród rosy pierwszych promieni, Bose stopy budzą dzień. Małe dłonie niosą światło, Choć nie widzi ich już nikt. W oczach mają całe niebo, W sercach jeszcze czysty śpiew. Nie pytają, kim byłeś wczoraj, Widzą tylko to, kim jesteś. Każde dziecko niesie iskrę, Której nie ugasi czas. Nawet jeśli świat zapomni, Las odnajdzie każdy blask. (Refren): Obudź swoje wewnętrzne dziecko, Nie pozwól mu dłużej spać. To ono pamięta marzenia, Których nie zdołał zabrać świat. Niech znów biegnie przez polany, Niech się śmieje pośród drzew. Bo gdy dziecko wraca do serca, Powraca nadzieja i sens. (Zwrotka II): Słyszę śmiech pośród paproci, Widzę światło między mchami. Tam, gdzie strach już nie dosięga, Rosną sny zapomniane. Nie odbieraj sobie czułości, Nie zamykaj dawnych drzwi. Najpiękniejsza część twej duszy Wciąż cierpliwie czeka dziś. Gdy wyciągniesz do niej dłonie, Nie usłyszysz słowa win. Tylko cichy głos dziecka, Który powie: „Dobrze, że wróciłeś…” (Refren): Obudź swoje wewnętrzne dziecko, Nie pozwól mu dłużej spać. To ono pamięta marzenia, Których nie zdołał zabrać świat. Niech znów biegnie przez polany, Niech się śmieje pośród drzew. Bo gdy dziecko wraca do serca, Powraca nadzieja i sens. (Outro dziecięcy chór, kobiecy wokal i śpiew ptaków o świcie): Już jesteś...Nie sam... Już wracasz...Do siebie... Niech poranek...Otworzy serce... Bo każde dziecko...Nosi w sobie... Świt...Który nigdy... Nie przestaje...Wschodzić…
