Թե քեզ ասեմ թող ու գնա, Խնդրում եմ քեզ մի հավատա։ Այդ լեզուս է անմիտ խոսում, Հոգիս համր է, ձայն չի հանում։ Ու աչքերս են հոգուս թարգման, Հոգուս ջերմ ու խոսուն վկան։ Փորձիր սուզվել ծովն աչքերիս, Տես թե ինչ է ասում հոգիս։ Իսկ ջերմ հոգիս սիրում է Քեզ խենթի նման Ու ասում է. լույսս դու ես Ի՛մ աննման։ Սիլվա Գուլանյան
