Στου Βυζαντίου το λυκόφως, φάνηκε συμφορά, η Πόλη έπεσε ξανά, στου Τούρκου τα φτερά. Το χίλια τετρακόσια πενήντα τρία πάει, τέσσερις αιώνες σκότους από δω και για όσο πάει. Δυο αιώνες πέρασαν με πόνο και σκλαβιά, στης Οθωμανικής σκιάς τη μαύρη αγκαλιά. Όμως ο Έλληνας κρατά, τρία πολύτιμα κλειδιά, την παράδοση, τη θρησκεία και τη λαλιά. Διακόσια χρόνια πιο μετά, λιγόστεψαν τα δεινά και το παιδομάζωμα. Αλλά και oi Βενετοί δυσκόλεψαν τα πράγματα, και στη Ζάκυνθο το χίλια εξακόσια είκοσι οκτώ, το ρεμπελιό των ποπολάρων, ξέσπασε δυνατό.
