(MOST): Bo prawdziwe światło nie potrzebuje dzwonków ani śpiewu. Ono zostaje, gdy wszystko inne odchodzi. (ZWROTKA I): Gdy milkną kolędy przy stołach, a świece dopalą swój czas, zostaje coś więcej niż słowa — coś, co oddycha w nas. Papier po prezentach szeleści, jakby chciał jeszcze coś powiedzieć. A cisza nie jest już pusta — ona dopiero zaczyna się dzielić. (REFREN): Nie gaśnie światło tej nocy, ono tylko uczy się być cicho. Nie znika cud narodzenia — on zostaje w tym, co zwykłe i blisko. Gdy milkną kolędy — serce zaczyna słuchać. (ZWROTKA II): Choinka traci swój blask powoli, igły opadają jak dni. A jednak w kącie pokoju coś jeszcze jasno drży. To nie jest święto w kalendarzu, to nie jest data ani znak. To pamięć, że byliśmy razem i że to wciąż ma sens — tak. (REFREN): Nie gaśnie światło tej nocy, ono schodzi głębiej pod skórę. Nie kończy się Boże przyjście — ono zostaje w zwykłych godzinach. Gdy milkną kolędy — dusza uczy się trwać. (MOST): Bo prawdziwe światło nie potrzebuje dzwonków ani śpiewu. Ono zostaje, gdy wszystko inne odchodzi. (ZWROTKA III): Wychodzimy powoli ze Świąt, jak z ciepłego domu w zmierzch. Ale coś idzie z nami — nie pozwala wrócić do pustych dni. To nie jest koniec historii, to tylko zmiana tonu i barw. Światło nie krzyczy już z nieba — ono teraz pyta: czy je znasz? (REFREN finałowy): Nie gaśnie światło tej nocy, ono zostaje w oddechu dnia. Gdy milkną kolędy — zaczyna się droga, która prowadzi w głąb. (OUTRO / CODA): I jeszcze przez chwilę jest jasno…choć już ciszej. Ciszej w nas samych. Ciszej w naszych domach.
